Huisbezoek Fatao (Vrienden van Kassim)

Maandagnamiddag ben ik mee met Sacha op huisbezoek geweest bij Fatao. Fatao is ongeveer 5 jaar en heeft het syndroom van Down, kan niet lopen en heeft daar bovenop nog eens epilepsie.

Het was een hele fietstocht naar zijn huis, maar na een aantal zandweggetjes en kleine steegjes te hebben doorgefietst kwamen we uiteindelijk bij zijn huis aan. Zijn vader begroette ons hartelijk, maar ik wist al van Sacha dat hij een alcoholverslaving heeft en heel agressief naar Fatao toe is.

Fatao stak direct zijn armpjes naar Sacha uit, hij herkende haar meteen, en klampte zich aan haar vast. Ik pakte hem op en wat me direct opviel was de vieze geur die van hem afkwam. Fatao wordt verwaarloosd, er wordt amper naar hem omgekeken en hij wordt zo veel mogelijk gemeden. Hij wordt als zondebok gebruikt voor alles wat misgaat in en om het huis. Het nadeel hier is dat ze nog heel bijgelovig zijn en denken dat Fatao bezeten is van de duivel. Fatao zit vaak in zijn eigen uitwerpselen, wordt amper of nooit gewassen, zijn tanden zijn allemaal rot en draagt steeds dezelfde kleertjes. Arm kereltje!

Omdat Fatao weinig affectie krijgt maar wel al een tijdje onder begeleiding staat van de organisatie ‘Vrienden van Kassim' is hij vertrouwd met blanken en is knuffelen één van de hoofdbezigheden van de vrijwilligsters. Hij heeft er duidelijk heel veel behoefte aan, want zodra we een rustig plekje gevonden hebben houdt hij me stevig vast en legt hij zijn hoofdje neer. Samen met Sacha zing ik liedjes, brabbelen we tegen hem in het Nederlands (Engels verstaat hij toch niet) en hij geniet er zichtbaar van. Hij lacht, kirt en sluit zijn ogen. Dan komt er ineens een vrouw van middelbare leeftijd naar ons toe en begint in het Dagbanli tegen ons te praten en te wijzen naar Fatao duidelijk met een afkeurende toon. Als ze dan ook begint te slaan naar Fatao sturen we haar weg.

Sacha zou graag willen dat Fatao wordt weggehaald daar en overgeplaatst wordt naar het project ‘Hand in hand', een organisatie die kinderen met een handicap waar de ouders niet goed voor kunnen zorgen opnemen. Aangezien Sacha eind deze week vertrekt uit Tamale volgt ze de verdere vorderingen vanuit Nederland. Ik ben zelf ook benieuwd, want momenteel heeft Fatao geen rooskleurige toekomst. Wel worden er orthopedische schoenen voor hem gemaakt zodat hij in de toekomst toch zou kunnen leren lopen, wat heel positief is.

Ik vond het heel interessant om mee te zijn geweest en vind het erg hoe de mensen hier naar kinderen met een handicap kijken, anderzijds heeft Sacha ook andere kinderen in behandeling die wel een warme thuis hebben en waar wel voor goed gezorgd wordt, wat een hele opluchting is!

Examens op de Kidz Active School

Voor de paasvakantie heeft de lagere school examens. De paasvakantie zou normaal op 20 april beginnen maar de leerkrachten hebben gezamelijk besloten dat deze al op de 13^e zou beginnen. Hun uitleg is dat ze toe zijn aan vakantie en dat de kinderen zich niet meer kunnen concentreren. Oke, gelukkig dat ze dat ons op tijd melden want we zouden in de vakantie opvang voorzien voor een aantal leerlingen en hiermee activiteiten gaan doen. Tijdens de vakantie ga ik ook een aantal dagen in het weeshuis helpen, zo heb ik toch eens wat afwisseling en sta ik niet vijf maanden aan één stuk door op dezelfde plaats.

Maandag zouden de examens beginnen maar er moesten nog copie's gemaakt worden, iemand was daarvoor naar de stad gestuurd. In plaats van les te geven of nog eens de leerstof te herhalen ging iedereen wachten. Letterlijk wachten. Met gekruiste armen zat iedereen, de leraren ook, te wachten in de klas. Voor hetzelfde geld kwamen de examens pas de volgende morgend. Gelukkig na de tweede speeltijd was er één examen gecopieerd.

Ik hielp mee toezicht houden in het tweede leerjaar (P2) die examen godsdienst hadden. Omdat de leerlingen geen Engels kunnen lezen of schrijven worden de vragen voorgelezen door de juf en dan overloopt ze de mogelijke antwoorden. De leerlingen moeten goed meevolgen en dan het juiste antwoord aankruisen. Wat mij opviel was dat sommige leerlingen bij een volkomen verkeerde vraag zaten of iets omcirkelden in de vraag zelf. Ai ai, als dat maar goed komt! De kinderen die wel Engels kunnen konden het examen in 1, 2, 3 afleggen. Tijdens het examen werd er heel de tijd afgekeken bij elkaar en sommige kinderen fluisterden het juiste antwoord in het oor van hun buur.

Ik ging achteraf verbeteren samen met de juf, de laagste score was 30%, maar er waren er ook bij die 100% hadden. Hier een voorbeeldvraag van godsdienst: ‘Wie heeft de aarde gemaakt? God - Adam - Mohamed'.

Het examen van wiskunde ging net zo, al waren de oefeningen veel te moeilijk voor de kinderen. Optellen moesten ze onder de 100 maar aftrekken moest ineens met getallen onder de 1000. Er waren weer veel buizen en de conclusie van de juf was 'They are just lazy'.

Bij het examen van Creative Arts had niet iedereen een gom of een kleurpotlood. Ik was dus heel de tijd in de weer om potloden te slijpen, deze uit te wisselen en gommen door te geven. De opdracht was ‘Teken een groot huis met de kleuren rood en geel'. Ook hier werd er veel afgekeken waardoor de huizen allemaal op elkaar leken. En sommige kinderen blijven maar gommen! Zelfs als het bijna tijd was om af te geven gommen ze plots heel hun tekening terug uit.

De volgende dagen werden de examens van Engels en wetenschappen afgelegd die zo ongeveer hetzelfde verliepen als de vorigen. Voorbeeldvraag van natuurlijke wetenschappen: ‘Witch animal lives in the water? Fish - dog - cow'.

In de derde kleuterklas deed de juf gewoon een testje, geen officieel examen. De kinderen moesten de ontbrekende cijfers invullen in de getallenrij tot en met 20. De kinderen hadden het gewoon al moeilijk om de oefening juist en netjes over te schrijven van het bord. Sommigen snapten niet dat ze de ontbrekende getallen moesten invullen en deden maar wat.

Ik verbeterde de test op 20, voor elk juist cijfer 1 punt, om toch het juiste en het positieve te benadrukken bij de kinderen want er waren ontzettend veel fouten. Al was het al een hele opgave om te ontcijferen wat ze nu juist geschreven hadden. Maar de juf verbeterde de test opnieuw en was veel strenger en gaf dus veel lagere scores, vb: 15/20 werd bij haar 30%.

Tja, ik vind toch dat mijn best heb gedaan voor de kindertjes.

Voorleesproject

Omdat de kinderen maandag zo lang moesten wachten op hun examens hebben we in P2 verhaal van Roodkapje en de boze wolf gespeeld als toneel. Achteraf gezien was dit niet zo'n goeie keuze geweest want de kinderen begrepen niets van het verhaal. Ze begrepen niet wat nu juist een wolf was en waarom dat die kon praten. Ook was het moeilijk om te begrijpen dat de wolf zich voordeed als de grootmoeder en dat Roodkapje dit totaal niet door had. Ze konden er al helemaal niet bij dat Roodkapje en de grootmoeder weer levend uit de buik van de wolf konden komen.

De juf zelf vond het maar een gruwelijk verhaal en begreep niet dat we dat aan onze kinderen vertelden als verhaaltje. Tijdens het toneeltje waren de kinderen wel geboeid aan het kijken en schoten ze spontaan in de lach toen de wolf de grootmoeder oppeuzelde (de grootmoeder werd gespeeld door een klasgenootje).

Paasweekend

De week voor het paasweekend heeft juf Victoria het paasverhaal uit de Bijbel voorgelezen aan de kinderen. Eerst leest ze een stuk in het Engels waarna ze het vertaald in het Dagbanli. In het totaal luisteren de kinderen een uur en een half naar het verhaal, wat echt verschrikkelijk lang was, zelfs voor mij. Tijdens het Engelse gedeelte zijn ze rumoerig, kunnen ze moeilijk blijven zitten en beginnen ze tegen hun buur te babbelen, tijdens het Dagbanli luisteren ze wel heel geboeid.

Vraag op het einde van het verhaal: ‘Who wants to be like Jesus?' Een paar vertwijfelde vingers gingen in de lucht. Nadat de juf deze vraag nog eens duidelijker en vragender herhaalde gingen er wat meer vingers omhoog. Wetende dat er maar een aantal christelijke kinderen in de klas zitten en vooral moslim kinderen begreep ik hun aarzeling toch wel.

Op paaszondag ben ik naar de kerk geweest. We gingen mee met de gastbroer van Kristof. Danae en ik wachtten hen op aan een kerk met een groot Jezusbeeld waar al een dienst bezig was. Het was er super druk en de mensen zaten tot buiten op stoeltjes de dienst te volgen. Ik merkte dat iedereen heel mooi opgekleed was, hun beste jurk of kostuum hadden ze aangetrokken en de meesten hadden iets wit aan. Oei, Danae en ik waren nu niet bepaald mooi opgekleed maar we waren ook niet slonzig dus het kon ermee door.

En ja, we wachtten zeker een halfuur lang op Kristof en zijn gastbroer en toen ze er eindelijk waren hadden ze blijkbaar haast om op tijd in de kerk te zijn, die ietsje verder gelegen lag, zei Kristof, die dat weer van zijn gastbroer had gehoord. Wij dus achter hen aan op de fiets, voorbij onze straat waar onze compound is en nog verder. En nog veel verder. En na zeker een half uur fietsen, in de vlakke zon, half doodgezweet en verdorst, vloekend op Kristof, zei die gastbroer dat we er bijna waren en dat we de volgende straat naar links moesten gaan. Oké, de volgende straat naar links was een zandweggetje. Na wat moeizaam door het zand te hebben gefietst, ondertussen water gekocht, komen we eindelijk aan bij de kerk.

Het was echt wel een hele chique kerk, een heel groot, modern gebouw met een mooie groene tuin er omheen. Geen afval of beesten die er rondliepen, echt kraak net!

Na Kristof de volle lading te hebben gegeven zijn we richting ingang gegaan. En oeps, de mis was al begonnen en wij, druip nat van het zweet en echt vuil van het stof moesten ons tussen de nette opgemaakte mensen wringen op een bankje. En we geraakten maar niet afgekoeld! Dan maar wat wapperen met het misprogramma, wat amper werkte. De mensen naast ons zaten kaarsrecht en keken af en toe zijdelings naar ons. De kinderen die voor ons zaten waren minder subtiel en staarden en wezen naar ons. Oké, een klein beetje ongemakkelijk.

De kerk was vanbinnen ook heel mooi, had ventilators aan de muur hangen en had een chique altaar. Vandaag leidde de bisschop de kerkdienst, hij droeg een mijter en had een staf (ja, zoals Sinterklaas maar dan wit in plaats van rood).

De mis was weer heel vrolijk, er werd veel gezongen, geklapt en gedanst, maar niet zoveel als in de vorige kerk, wat een gewoon dorpskerkje was en waar de mensen nog veel spontaner waren.

Toen de bisschop door de kerk liep om iedereen met wijwater te besprenkelen schoot ik in de lach omdat het echt met klieders in het rond werd gegooid. Ik zat dus helemaal onder het wijwater. Ondertussen werd het liedje 'Wash me and I'll be whiter then snow' gezongen, wat ook al bizar was ten eerste omdat ze allemaal zwart zijn plus omdat ze sneeuw totaal niet kennen.

Al bij al was het een leuke ervaring om de paasdienst mee te maken in Ghana, op het einde werd er nog uitbundiger gedanst ter ere van de priesters en konden alle kerkgangers een hapje eten krijgen bij de nonnen.

Hierna zijn Danae en ik rechtstreeks naar het zwembad gereden. En ik moet zeggen, ik heb nog nooit zo graag in het water gesprongen dan na die lange, warme fietstocht. Tegen 16u begon het te overtrekken en kwam de regen in bakken naar beneden, maar iedereen bleef gewoon verder zwemmen. Een natuurlijk tropisch zwembad was het toen, zalig!