Week 16: 21 mei tot 27 mei
Kidz Active school: Themadag rond Nederland
Het was echt een hele leuke les. Ondanks dat Jennifer die dag afwezig was wegens ziekte was de les goed gelukt. Ik had gelukkig hulp van een andere vrijwilliger, Michael.
We hebben Nederland gekozen in plaats van België omdat dit voor de kinderen herkenbaarder is. De school is opgericht door een Nederlandse organisatie en de Nederlandse vlag hangt uit boven de schoolpoort samen met de Ghanese vlag.
Het was vooral leuk om de verbaasde en verwonderde gezichtjes te zien bij iedere foto. Zo vonden ze het gek dat er in Nederland een koningin is en geen president. Ook de straten vonden ze anders, maar wel beter want ze waren overal plat, zonder zand of bobbels.
Ze luisterden gedurende de hele presentatie heel geboeid en waren stil. Er waren maar een paar die vragen stelden of die konden antwoorden op onze vragen, wat zo typisch is voor een Ghanese school. We denken dat het voor hen soms ook echt te vreemd is en dat ze sommige situaties van op de foto’s niet kunnen inschatten, zoals de kermis, naar het strand gaan en Sinterklaas.
De leerkracht kwam er ook bij staan en vond het interessant om mee te volgen. Hij vroeg natuurlijk de meeste vragen, zoals hoe is het dan als de sneeuw terug smelt, val je niet door het ijs, …
Er waren ook overeenkomsten die ze zagen met hun eigen land. Ze eten hier ook ijsjes, wel andere soort ijsjes, in een zakje, niet op een horentje. Ze hebben op school ook een draaimolen, maar natuurlijk niet één die muziek maakt en waar paarden op staan. Één iemand gaf hierbij de opmerking dat ze net zo’n draaimolen op hun speelplaats zouden willen als op de foto.
Op kerstmis halen ze geen boom in huis, maar versieren ze heel hun huis met ballonnen, slingers en lichtjes.
Sinterklaas vonden ze gewoon erg grappig. Zo’n man met een lange baard, een raar kostuum en dan nog eens gezeten op een wit paard, echt hilarisch. En toen we zeiden dat hij via het dak de cadeautjes binnen brengt, kwamen ze al helemaal niet meer bij van het lachen.
In het begin hadden we eventjes via Google- earth Ghana gesitueerd op de wereld en daarna Nederland. Er waren er maar een paar die Ghana op de wereldkaart konden aanduiden, toch wel een beetje triest op aardrijkskundig vlak.
Op het einde, bij het proeven de drop, waren de reacties verdeeld. De één vond het best wel lekker maar anderen trokken een gezicht dat boekdelen sprak. Ze vonden het enorm vies en spuwden het terug uit. Ze waren daarom ook met elkaar aan het lachen want het waren allemaal super grappige reacties.
Het compoundleven
Als ik thuis ben wil ik zeker een half jaar geen rijst eten. Op de compound eet ik elke dag rijst! En meestal rijst met bonen waar een roodachtig sausje over gegoten is. Het vieze is dat je tijdens het kauwen plots op een steentje kunt bijten, want dat zit in de rijst vermengt. Het zijn natuurlijk niet echt steentjes maar het zijn zo’n harde deeltjes dat je tanden er echt van beginnen kraken. Ook de stukjes vlees die we krijgen zijn niet veel soeps. Er hangt amper iets van vlees aan en bestaat vooral uit been en pees. Wat we niet opeten geven we terug aan de kinderen. Die eten met veel smaak en zonder moeite het hele stuk vlees op. Ja, beenderen en pezen erbij. Enkel de hele dikke beenderen laten ze liggen na eerst helemaal afgeknaagd te hebben. Ze hebben echt hele sterke standen die Ghanezen. Ook glazen flesjes kunnen ze namelijk met hun tanden open trekken.
Maar echt waar, om er even op terug te komen, ik kan geen rijst met bonen meer ruiken of zien!
Dit hebben ik wel duidelijk gemaakt aan de gastvader en nu krijg ik bijna altijd rijstbal met een pindasausje. Wel lekker, maar weeral rijst.
Trouwens onlangs had het eens weer hard geregend, en toen ik daarna ging slapen voelde ik dat er nog een levend wezen in mijn kamer aanwezig was. Afgezien van de spinnen, kakkerlakken, muggen en krekels, was ik niet alleen in mijn hut. En ja hoor, daar zag ik twee kleine oogjes priemend naar staren. Een dikke vette pad was in mijn hut verzeild geraakt! Oké, ik uit mijn net gekropen, deurtje opengedaan en de pad vriendelijk naar buiten geleid. Bye bye!
Week 15: 14 mei tot 20 mei
Het compoundleven
Tot mijn grote vreugde zijn de rupsen verdwenen. Wel zijn er nog een aantal en die zijn op één of andere manier zwart geworden met heel veel haar, echt vieze beesten. (Zo werd ik eens ‘s nachts wakker van een zoemende mug en bij het zoeken hiernaar zag ik plots zo’n vieze rups op mijn net zitten, degoutant!)
De kakkerlakken in mijn hut zijn zich aan het uitbreiden heb ik het gevoel. Ik kom er steeds meer tegen en als ik iets verplaats kruipen ze razendsnel weg in een hoekje.
De spinnen worden ook met de dag groter. Ze hangen aan mijn plafond en heel af en toe besluit er eentje om eens naar beneden te kruipen. Zolang ze wat muggen willen vangen doen ze maar wat ze willen, want nu het regenseizoen is begonnen zijn de muggen in grote aantallen toegenomen. Ik word niet wakker van één mug die heen en weer vliegt langs mijn hoofd, nee, het is een waar zoem-concert rond mijn muggennet. Met honderden tegelijk zijn ze toertjes rond mijn muggennet aan het vliegen in de hoop ergens een gaatje te vinden. Wat ben ik dan blij om onder mijn muggennet te liggen dan! Enkel eruit kruipen om naar de wc te gaan is een hele beproeving want er wil wel eens een mug binnenglippen. Dan kan de lange zoektocht naar die ene mug echt wel lang duren. ’s Morgens zie ik de muggen één voor één mijn hut binnen vliegen en ja, ik sta vol muggenbeten. Tijdens het douchen of tijdens dat ik mij omkleed vreten ze mij levend op. En de stukjes lichaam dat tegen het muggennet aan komen te liggen zijn ook vol gestoken. Het enigste waar ik op kan hopen is dat er geen malariamug tussen zit!
De geiten willen ’s nachts ook wel eens een bezoekje brengen in mijn hut. Aangezien ik met mijn deur open slaap wegens de warmte hebben ze vrije toegang tot mijn hut. Wel een beetje eng om zo wakker te worden met een dwaze geitenkop naast je bed. Ze galopperen dan, vaak met een elegant bokkensprongetje, snel uit mijn hut.
Ook zit er ergens een krekel in mijn hut. Niets mis met die beestjes maar deze krekel wil vanaf dat ik in mijn bed lig en mijn zaklamp uit doe een heel krekelsymfonie aanslaan. En ja, dat geluid is echt wel luid zo vlak aan je oor. En het vangen van het beestje wil ook maar niet lukken. Gelukkig ben ik al zoveel lawaai gewoon, de moskee, de geiten, de radio’s, dat ik er wel doorheen slaap.
Je merkt wel dat ik altijd gezelschap heb in mijn hut en ik voel me nooit helemaal alleen.
Dagje Fuller Falls
Deze zondag een dagje teruggegaan naar de Fuller Falls om daar te gaan zwemmen en te gaan zonnen. Echt een hele mooie plek en geen enkele ziel in de omgeving te bespeuren. We hadden het paradijs dus voor ons alleen de hele dag!
We klommen op de waterval en zwommen in het water. Helemaal bovenaan kun je douchen onder de waterval, maar de druk van het water is enorm groot dus lang kan je er niet onder staan.
Het was een heerlijke relaxende dag, tot we de trotro terug moesten nemen. We moesten bijna twee uur wachten op een trotro en er waren heel veel mensen die nog naar Tamale moesten gaan die avond. Het was bijna letterlijk vechten om een ticket. De eerste trotro was direct vol en daar konden we niet meer bij, dan maar de tweede. Deze keer stond ik paraat met mijn geld aan het tafeltje van de ticketverkoper. Vanaf dat hij er terug aan kwam lopen stond ik recht en werd ik langs alle kanten geduwd door Ghanezen die ook een ticket wilden bemachtigen. Met wat ellebogenwerk stak ik het geld voor de tickets in het gezicht van de verkoper en riep “Four tickets!” En ja, toen hadden we dus onze vier tickets en konden we plaatsnemen in de trotro. Eerst moest ik mij nog een weg zien te banen uit de hysterische troep mensen die alsnog een ticket wilden.
Op de terugweg werd Jenny plotseling erg ziek. Ze was kotsmisselijk en gelukkig zat ze aan het raam want plotseling moest ze overgeven. Half uit het raam hangend terwijl ze de voorbijgangers onder kotste reed de trotro in een sneltempo verder. Het was echt zo erg voor haar maar tegelijkertijd ook weer grappig. Want de mensen zijn sowieso al verbaasd om blanken in een trotro te zien, laat staan om er eentje half uit het raam te zien hangen die aan het kotsen is.
Al bij al zijn we goed thuis geraakt en na een nachtje op het kantoor te hebben geslapen was Jenny er weer helemaal bovenop.
Week 14: 7 mei tot 13 mei
Kidz Active School
Vanaf deze week ga ik samen met Jenny elke maandag een themadag organiseren in telkens een andere klas. Deze maandag hebben we in P2 de klas overgenomen want de leerkracht was ziek. Eerst deden we een beetje wiskunde waarbij de kinderen optelsommen moesten maken. Het gekke is dat zij dus niet verkort kunnen tellen en alles met hun vingers en tenen tellen. Bijvoorbeeld 5 + 7; ze tellen telkens hun vijf vingers plaats van te weten dat er sowieso vijf vingers zijn per hand en dat je dus gewoon verder kunt tellen vanaf vijf, en dit deden ze telkens opnieuw en opnieuw.
Na de speeltijd gingen we rond het thema ‘Kleuren’ werken. Alle kinderen kregen een kleur en moesten voorwerpen vinden met die kleur. Dan gingen ze het tekenen en op een groot blad plakken om tot één grote verzameling te komen. Het grote struikelblok was weer het Engels, de kinderen konden zich moeilijk uitdrukken en snapten soms de bedoeling van een opdracht niet. Ook was het vaak rumoerig en luisterden de kinderen moeilijk naar ons.
Op een bepaald moment kwam Sylvester binnen, het onderschoolhoofd, en noemde de namen op van de kinderen die hun schoolgeld niet betaald hadden. Zij moesten naar huis gaan en mochten pas terug komen als ze het geld hadden betaald. Toch wel hard voor die kinderen want zij kunnen er natuurlijk niets aan doen dat hun ouders moeten het geld niet betalen, sommigen gingen dan ook huilend naar huis.
Hierna konden we verder doen met onze activiteit. Op het einde kleurde iedereen een regenboog in en mochten ze die meenemen naar huis. Wat waren ze blij!
Het compoundleven
Nu het regenseizoen aan het beginnen is komt het meer en meer voor dat er stormen over Tamale razen. Alles begint mooi groen te worden en de koeien en geiten kunnen weer hun buikje rond eten met gras. Ik kan er zo van genieten als het eens wat frisser is of als het een bewolkte dag is, zo een beetje als het in België eindelijk eens een zonnige dag is, zo gelukkig maakt het mij.
Door de regen zijn er plots heel veel rupsen. En het erge is dat ze echt overal zijn. Met honderden kruipen ze rond over de grond. Ook in mijn compound en het vervelende is als ik buiten wil slapen dat ze op mijn muskietennet gaan kruipen. Gelukkig niet in mijn bed (al had ik daar wel nachtmerries over) maar het is zo degoutant om al die rupsen te zien en je trapt overal op ze zodat hun ingewanden overal verspreid liggen.
Gelukkig zitten ze nog niet in mijn hut, want moest dat het geval zijn dan verhuisde ik onmiddellijk. Maar het is ook niet zo gezellig om zo te liggen slapen tussen al die rupsen! Het erge was dat toen ik de volgende morgen mijn bed opruimde dat de onderkant vol met rupsen zat, zowel levende als geplette rupsen. Ik heb ze er één voor één af gehaald, niet zo simpel want ze haken zich helemaal vast in het net en ik heb mijn bed grondig laten wassen door de poetsvrouw van ons kantoor.
Ik moest er echt van walgen maar ik was zeker niet de enige. De rest van mijn gastgezin vond het ook alles behalve leuk! De kinderen hadden er zelfs schrik van. Toen ik ’s avonds terug was waren er geen rupsen meer en ook was de binnenplaats kraaknet schoon. Ik denk dat ze grote kuis hebben gehouden. Toen ik mijn matras buiten wilde leggen kwam mijn gastmoeder eerst nog een vegen onder mijn matras, zo lief! Ik heb dan ook beter geslapen maar moest midden in de nacht naar binnen verhuizen wegens een stortbui en onweer.
De volgende dag waren er weer zoveel rupsen door de regen. Pfff, dat ze maar vlug allemaal in een vlinder veranderen!
Week 13: 30 april tot 6 mei
De Kidz Active School
Deze week is de school weer begonnen. Het is te zeggen, echt begonnen kun je het niet noemen want de leerkrachten geven pas maandag terug echt les aan de kinderen. Deze week dient er eigenlijk voor om de kinderen in de dichte en verre omgeving allemaal te laten weten dat de school terug begonnen is. De school werd opgeruimd en schoongemaakt en de leerkrachten deden een praatje met elkaar. Veel kon ik dus deze week niet doen. Ik heb dan maar al voorbereidingen gemaakt voor de volgende week. De kinderen mochten ondertussen vrij spelen op de speelplaats.
Het compoundleven
Het moeilijkste op een compound, vind ik, is het gebrek aan privacy. Ik zou er echt niet kunnen leven zoals mijn gastfamilie daar leeft, allemaal in eenzelfde hut en nooit eens een moment voor jezelf. Je leeft constant dicht op elkaar en moet samen het dagelijkse huishoudelijke werk rond krijgen. Als er ruzie is weet ook heel de buurt het dus dat wordt zoveel mogelijk binnenskamers gedaan, maar soms gaat het niet anders en maken ze buiten ruzie.
Zo had mijn gastzus Mariam (18 jaar) eens op een avond een meningsverschil met haar oudere zus (in de 20, woont in een andere compound) en werd er nogal heen en weer geroepen (in het Dagbanli welteverstaan) en kwam zowel de moeder, als de vader als de vader van de compound ernaast als de oudste broer van de andere compound iets verderop zich moeien. Duidelijk over wat de ruzie ging was het niet, maar het ging er toch hevig aan toe en op het einde liep mijn gastzus weg met een zak kleren en zei ze tegen ons “I don’t won to live here any more, I’m going to my mothers house”. En daar ging ze. We zijn dan even met haar gaan praten onder de mangoboom iets verderop en zo werd het ook voor ons duidelijk waarover de ruzie ging. Namelijk Mariam vroeg om wat zakgeld voor op school (zij zit op internaat) en dat wou de vader niet geven waarna haar oudere zus haar uitschold dat ze onrespectvol was omdat ze zoiets niet mag vragen, enz.
Maar Mariam heeft blijkbaar geld nodig om een uniform te kopen en om eten te kopen als de keuken dicht is op haar school. Na een tijdje praten kwam ze toch terug mee naar onze compound, terwijl ze mompelde dat ze gewoon morgenvroeg zou vertrekken naar haar moeder, en sliep ze naast ons op het binnenplein.
Maar midden in de nacht moesten we naar binnen verhuizen omdat het begon te regenen. En dan moest zij na die ruzie gewoon terug in één hut samen slapen met die anderen. Dit lijkt me echt super ambetant!
De volgende morgen hing er een begrafenissfeer op de compound maar toen we terug kwamen na school in de namiddag was er geen vuiltje aan de lucht en lachte Mariam weer vrolijk alsof er niets gebeurt was. Ik denk dat ze er gewoon niet meer over praten en het voorval proberen te vergeten. Ik zie ze echt niet samen praten en het bijleggen terwijl er excuses worden aangeboden.
Weekenduitstap Tongo/ Tenzug
Van het weekend ben ik samen met Jenny naar Tongo geweest, een plaatsje dicht bij de stad Bolgatanga. Hier kun je een natuurpark bezoeken dat heel heuvelachtig is met veel rotsen. Het was er heel mooi en we hebben er een mooie wandeling kunnen maken waarbij we over en onder de rotsen konden klimmen.
Het grappige was dat toen we toekwamen aan het toeristische centrum in Tenzug die plaats zo goed als verlaten was. Het kantoor was open maar niemand was er in de verste verte te bespeuren. Onze trotro was ondertussen al weer verder gereden, dus zat er niets anders op dan te wachten en de buurt af te turen naar een teken van leven. Toen kwamen er een aantal kinderen langs en hebben we die maar aangesproken in de hoop dat ze iets van Engels konden. Gelukkig was er een pienter jongetje bij die ons wist te vertellen dat de gids achter een boom iets verder op aan het slapen was en bracht ons er naar toe. De gids was zich honderduit aan het excuseren en zei dat hij ons niet had zien aankomen.
Oké, nu konden we aan onze tocht beginnen! Toen we vroegen vanwaar die rotsen allemaal kwamen en hoe die in zo’n speciale constructies konden liggen zei onze gids dat dit Gods werk was. Een duidelijk antwoord dus.
Wat opviel was dat er overal offerplaatsen stonden waar ze kippen, geiten en ezels op offerden. Dit waren telkens rotsen in een speciale vorm met heilige parels en schedels van dode dieren er op. Het dorpje is nog heel traditioneel gelovig en de grotten tussen de rotsen waren voor hen heilig. We moesten dan ook eerst toestemming vragen aan de religieuze leider en iets offeren om naar die grotten te gaan kijken (geld welteverstaan). Zo bijzonder waren die grotten niet buiten de laatste (the shrine) waar je enkel topless in mocht gaan. Dit stelde uiteindelijk niet zo veel voor buiten dat Jenny en ik met de slappe lach zaten.
In het dorp woonde er een chief met 18 vrouwen. Hij woonde in een groot huis met allemaal kleine huisjes ernaast en het krioelde er van de kinderen, groot en klein. Het had iets weg van een sekte, vond ik.
Toen de rondleiding gedaan was zei onze gids dat we nu moesten wachten op de trotro en als die niet meer kwam opdagen dat we een heel stuk te voet terug moesten lopen. Wij, na veel water ingeslagen te hebben, dus op pad richting Bolgatanga met de ingesteldheid dat we een heel eind moesten stappen. We kwamen voorbij een hele troep kinderen en die waren natuurlijk in koor ons aan het na roepen “Salaminga Hello!”. En dit voor een hele tijd tot er ineens om de bocht een trotro aan kwam rijden. Woehoew! Wij dus ingestapt samen met zes vrouwen van de chief en richting Bolgatanga gereden waar we konden overnachten in een guesthouse.
In de trotro terug naar Tamale zaten we helemaal vanachter opgepropt als sardientjes, maar er werden twee geiten op het dak gebonden en iemand had twee kippen die aan elkaar vastgebonden zaten mee in de bagageruimte dus zo slecht hadden we het nu ook weer niet, bedachten we. Na 3 uur verkramt te zitten waren we terug in Tamale en konden we terug fietsen naar ons vertrouwde compoundje. Home sweet home!
Week 12: 23 april tot 29 april
Weeshuis
Vanaf deze week sta ik telkens twee dagen in de week in het weeshuis. Ze hadden me al gewaarschuwd dat het er niet zo aan toe gaat als bij ons dus waren mijn verwachtingen heel laag.
Het is een heel eind fietsen naar het weeshuis want het ligt nogal afgelegen achter een zandweg. Toen ik binnen kwam vond ik het allemaal best wel meevallen. De kindjes zaten op hun “potjes”, dit waren allemaal kleine gaatjes in de grond, en ander kindjes waren aan het spelen op de gang. Nu ja, zonder speelgoed weliswaar maar toch echt triest zag het er niet echt uit.
De luiers zijn doeken die je in een driehoek om de billen van de kindjes knoopt met daarover heen een stuk plastic. Ik ben gewend om met katoenen luiers te werken maar deze doeken waren toch echt veel minder praktisch! Eerst en vooral lekte het langs alle kanten omdat het plastic niet over heel het doek kon gebonden worden + scheurde het plastic regelmatig als je het aan het knopen was. Wel vervelend, maar het ging wel.
Toen de kindjes allemaal verschoond waren gingen ze spelen in de speelkamer waar buiten een rieten mat en een heel sloom draaiende ventilator aan het plafond niets was. Dan heb ik maar de kindjes veel geknuffeld en heb ik wat liedjes gezongen. Je merkte dat de kindjes het wel gewend waren om zichzelf met praktisch niets bezig te houden. De één had een stukje verpakking van een koekje vast, de ander amuseerde zich met de tenen van zijn buur. De grote kinderen liepen binnen en buiten en ik moest er op letten dat ze niet op de baby’s zouden gaan staan.
Bij etenstijd kregen de oudere kinderen een beetje rijst en een koekje, de baby’s kregen melk uit een flesje. Nu viel het mij op dat bij alle speentjes verknipt waren zodat er een groot drinkgat in was, dit met als doel het drinken sneller te laten verlopen. Maar hierdoor liep de helft van de melk naast het mondje en kregen de baby’s onvoldoende melk binnen. Als de één niet meer dronk werd de fles doorgegeven aan de volgende. Hygiëne kennen ze hier niet echt en het bijhouden van hoeveel een baby heeft gedronken ook niet. Na het eten werden ze weer verschoond en in bed gelegd.
Wat echt super schattig was, was dat er juist een nieuw baby’tje was binnengebracht van amper 5 dagen oud! Echt heel klein en nog heel bleek. Ik hield het vast en het woog echt amper iets. Toen ik het eten gaf (een veel te groot gat in de speen) kreeg het amper iets binnen. In plaats van te slikken duwde ze telkens de melk er terug uit met haar tong. Na een tijd had ik de juiste techniek gevonden zodat ze zoveel mogelijk melk binnen zou houden en had ze bijna een halve fles op.
De meisjes krijgen hier trouwens direct na de geboorte oorbelletjes. Best wel handig want zo weet ik telkens of het een meisje of een jongen is. De volgende dag werd het kleine baby’tje alweer opgehaald omdat ze bij een gezin geplaatst werd, jammer want mijn hart had ze al gestolen!
Vakantiedagen Kidz Active School 2
Deze week hebben we weer drie dagen voorbereid met spelletjes en andere activiteiten.
Omdat de kinderen nooit echt met beeldende materialen in aanraking komen wilden we toch één dag in de vakantie met de kinderen knutselen. Omdat dit organisatorisch heel moeilijk is met een te grote groep hebben we dit achter de hand gehouden als er eens wat minder kinderen naar school kwamen. Zo konden we voldoende materialen voor ieder kind bij elkaar zoeken en ze in kleinere groepjes opdelen om de opdrachten duidelijker te maken. We hadden een verfactiviteit en een kleuractiviteit voorzien omdat dit materiaal beschikbaar was op de school. Ook wilden we eerst een activiteit met papier-maché doen maar dit leek toch niet haalbaar omdat de kinderen in te grote aantallen naar de school kwamen tijdens de vakantie.
Dinsdag waren er opvallend weinig kinderen op school dus hadden we de kans om met de kinderen te knutselen. Omdat de kinderen niet gewend zijn om met verf te werken was dit voor hen heel bijzonder. Zeker de kleintjes voelden voorzichtig aan de verf en verschoten dat het op hun handen bleef kleven. We moesten hen geruststellen dat de verf er ook weer af kon gewassen worden. Ze mochten met de verschillende materialen stempelen. Eerst ging het heel voorzichtig en aarzelend maar eens ze de techniek doorhadden kwam er meer kleur op hun blad. Jammer was wel dat de verf vlug op ging en we beseften dat het beter zou zijn geweest om allemaal verschillende potjes verf te hebben waar we de verf in konden verdunnen met water. Zo was er meer verf en werd er minder verspild.
Achteraf waren er mooie gekleurde verftekeningen die we allemaal bij elkaar geplakt hadden tot één groot kunstwerk. De kinderen hielpen ons goed met het aaneen plakken van de tekeningen. Ze helpen zo veel als ze kunnen, al gaat dat soms met geklungel gepaard. De plakband plakte vaak tegen elkaar vast zodat er weer een nieuw stukje moest afgescheurd worden, maar ze vonden het fantastisch om te helpen.
De kinderen die niet konden verven mochten een kleurplaat inkleuren met kleurpotlood of zelf een tekening maken op een vouwblaadje. Hierdoor verliep het verven minder chaotisch en konden we het overzicht bewaren. De kinderen waren twee en een half uur intensief bezig met het kleuren en verven. Na een groepsfoto voor het schilderij gingen ze buiten spelen onder de mangoboom. Het was een fijne dag voor de kinderen!
Om de kinderen wat spelletjes aan te leren voor buiten hebben we op woensdag een spelletjesdag georganiseerd. Als je alleen maar al een bal geeft aan een groep kinderen zijn ze heel enthousiast en spelen ze er een hele tijd intensief mee. Buiten voetballen willen we hen ook proberen tikkertje te laten spelen. Dit is een hele uitdaging want zij kennen totaal niet dit principe van tikken en weglopen. Ook stoelendans gingen we eens uitproberen. De kinderen hier zijn verzot op muziek en hebben heel veel gevoel voor ritme. Omdat zij beter zijn in dansen dan wij, dachten we in plaats van een dans aan te leren een spel op muziek te doen. Hiervoor is stoelendans ideaal. De andere spelen zijn Dikke Berta en Chinese voetbal.
Jammer genoeg was er woensdag geen elektriciteit op school en konden we dus geen muziek afspelen. Omdat je in Ghana op onvoorziene omstandigheden moet kunnen inspelen hebben we de stoelendans en limbo verschoven naar donderdag en hebben we vandaag gewoon de spelletjes gespeeld die we konden doen zonder muziek. Omdat er eerst maar heel weinig kinderen waren, het had ’s morgens geregend en dan komen de kinderen altijd later op school, hebben we aan een paar kinderen een bellenblazer gegeven. Zij hebben bellen geblazen voor de andere kinderen die deze kapot sloegen. Voor een hele tijd waren ze zich aan het amuseren maar na een tijd was de zeep op dus gingen we Dikke Berta spelen.
Omdat we dit een week eerder ook al eens gespeeld hadden konden de kinderen het spel al goed. Wij waren de tikkers en hadden het heel moeilijk om de kinderen te tikken. Ze zijn veel sneller en vinniger en kunnen zich makkelijker voortbewegen over het zand op hun blote voeten dan wij. Na een kwartier in de zon te hebben gelopen hebben we een pauze ingelast waarna we tikkers onder de kinderen hebben aangeduid. Opvallend was dat zij veel meer kinderen konden tikken op een veel kortere tijd, maar ze takelden wel veel en waren minder voorzichtig bij het vangen dan wij waren geweest. Toen er maar twee kinderen over waren hebben we hen tot winnaar uitgeroepen. De kinderen barsten in luid gejuich uit en begonnen te zingen ‘we are the winners, we are de champions!’.
Hierna hebben we in drie groepen Chinese voetbal gespeeld. Door duidelijk alle regels stap voor stap uit te leggen konden de kinderen het redelijk goed zelfstandig spelen. Ze hadden het vooral moeilijk om in de kring te blijven staan in plaats van achter de bal aan te lopen. Wel was het niet ze een goed idee om het spel met strandballen te spelen want deze waren te licht en vlogen vaak uit de kring. Ook zijn deze ballen groter dan gewone ballen en kunnen ze minder makkelijk door de benen gerold worden. Wel hadden de kinderen enorm veel plezier en deden ze het spel een heel tijd lang. Zelfs de kleinsten konden meedoen. We vonden het een heel geslaagde dag, ondanks de teleurstelling dat er geen elektriciteit was.
Omdat de kinderen heel graag dansen en veel meer gevoel voor ritme hebben dan wij westerlingen wilden we heel graag één dag iets rond muziek doen. Omdat het donderdag de laatste dag van de vakantie was waarvoor we spelletjes zouden organiseren vonden we het een ideale afsluiter.
Eerst zouden we schudarmbandjes maken met kroonkurken waarna ze er mee kunnen schudden op de muziek. Ook zouden we stoelendans en limbo spelen met een groep kinderen. De kinderen kunnen op die manier zowel geleid als vrij op muziek bewegen en zich zo uitleven. We wilden vooral een plezierige sfeer creëren zodat de kinderen zeker met een goed gevoel naar huis gaan op hun laatste vakantie-speeldag.
Op donderdag was er gelukkig wel elektriciteit op school en konden we onze spelletjes met muziek spelen. Eerst hebben we de grote groep opgesplitst in twee kleinere groepen. De ene groep ging stoelendans doen en de andere ging armbandjes maken onder de mangoboom. Eerst verliep de stoelendans een beetje chaotisch omdat de allerkleinsten ertussen liepen en een beetje omver gelopen werden door de grotere kinderen. We hebben dan de kleintjes aan de kant gezet en het spel verder gespeeld met de oudere kinderen. Telkens als de muziek stopte vlogen ze naar een stoel en werd er luid gejuicht als er iemand overbleef. De kinderen gingen helemaal op in het spel en maakten veel plezier. Ook bij het limbospel leefden de kinderen zich uit en schaterden van plezier als iemand het touw raakte.
Na deze spelletjes mochten ze vrij dansen op de muziek met hun zelfgemaakte armbandjes. Sommigen dansten aan één stuk door, anderen dansten maar eventjes en gingen dan buiten voetballen.
Er hing een ontspannen sfeer in de school doordat er heel de tijd muziek weerklonk over de speelplaats. De kinderen hadden vast en zeker een leuke laatste vakantiedag gehad en wij zijn heel tevreden over wat we bereikt hebben in deze twee weken.
Het compoundleven
Weer een weekje achter de rug in de compound! Het leuke is echt dat je praktisch altijd buiten bent. Ik ben enkel in mijn hut om iets te nemen of om mij om te kleden. Het is ook veel te warm om veel langer in de hut te blijven want het is echt een sauna daar binnen.
Nu het regenseizoen is begonnen regent en stormt het regelmatig. Het jammere is dat dit meestal ’s nachts gebeurd waardoor ik binnen moet slapen. Soms bliksemt het in de verte en weet je niet zeker of het echt gaat regenen of dat het gewoon weer zal overwaaien. Dan lig ik in mijn hut te zweten en hoop ik echt dat het snel gaat regenen want anders lig ik daar voor niets en had ik evengoed buiten kunnen liggen.
Op een avond was het al flink aan het waaien en ik besloot nog gauw te douchen voor het echt zou beginnen regenen. Terwijl ik bezig was begon het steeds harder te waaien en was ik mij heel hard aan het haasten om voor de regen klaar te zijn. Eindelijk was ik droog maar toen ik mijn spullen bijeen pakte kwam er ineens een enorme windvlaag! Die windvlaag bracht heel veel stof met zich mee waardoor ik plots niets meer zag en bijna omviel, zo straf was die wind. Ik dus heel vlug naar mijn hut strompelen, ondertussen was mijn gastvader alles naar binnen aan het verhuizen en aan het roepen op de kinderen die nog ergens in de buurt aan het spelen waren. In mijn hut aangekomen was ik toch wel echt super blij dat ik niet een minuut later klaar was met douchen want dan zou ik kletsnat in die zandstorm gestaan hebben en dat zou pas vervelend geweest zijn.
Na zo’n regenbui is de compound altijd een beetje in de war. De mensen overslapen zich, zijn vaak slechtgezind en komen maar niet op gang in hun dagelijkse bezigheden. Vaak zit de moeder gewoon een beetje voor zich uit te staren en begint pas heel laat in actie te schieten.
Jenny en ik wachten natuurlijk altijd op hetzelfde tijdstip om brood te krijgen voor ons ontbijt, regen of geen regen, maar ons gastvader zit dan te ijsberen en zich te verontschuldigen tegenover ons omdat er geen broodkraampjes open zijn. Heel typisch Ghana dat het leven stilstaat als het regent of geregend heeft. De winkels sluiten en gaan pas weer open als ze zeker weten dat het niet meer zal regenen. Wij kunnen best wel wachten maar we merken dat onze gastvader zich erin frustreert als we niet direct bedient kunnen worden. Wel lastig soms, want we weten heus dat hij hier niets aan kan doen.
Hetzelfde geldt als er geen water is omdat de pijp is afgesloten. De gastvader is zich dan tegenover ons aan het verontschuldigen alsof hij er iets aan zou kunnen doen.
Ik vind het echt schandalig dat ze (de overheid) de pijp afsluiten waar een heel dorp water van moet gaan halen.
Week 11: 16 april tot 22 april
Vakantiedagen in de Kidz Active School 1
Tijdens de vakantie hebben we telkens drie dagen in de week opvang voorzien en activiteiten voorbereid. We wisten niet hoeveel kinderen er zouden komen en waren dus erg verrast dat er zeker meer dan honderd kinderen aanwezig waren plus had bijna iedereen zijn babybroertje of zusje meegenomen hadden die de meisjes op hun rug gebonden hadden.
Op de eerste dag mochten ze zandkastelen bouwen onder de mangoboom en met water metsten ze de mooiste bouwwerken in elkaar. Heel knap om te zien hoe ze hierin opgingen. Ze gebruikten takjes, bladeren en kroonkurken voor de afwerking. Andere kinderen konden met stoepkrijt tekenen. Het grappige was dat na een tijd bijna alle krijtjes verdwenen waren en dat er heel wat kinderen hun zakken vol krijt hadden volgepropt. Ik heb dan samen met een meisje van P5 alle kinderen hun zakken gecontroleerd op krijt en tegen het einde had ik weer een hele zak vol. Ik vroeg telkens of ze krijt hadden en steeds weer schudden ze heftig hun hoofd maar hadden ze toch krijt verstopt in hun zakken, hun mouw of sok.
De tweede dag hebben we een groot voetbaltoernooi georganiseerd. Zowel de voetballers als de supporters leefden zich helemaal uit en de winnende ploeg kreeg een medaille. Spontaan werd er gezongen ‘We are de winner we are the champions’ en dit zeker een half uur lang.
Op de derde dag hebben we een film afgespeeld voor alle leerlingen. De meeste leerlingen hebben thuis immers geen televisie en het zou voor de kinderen dus een unieke ervaring betekenen. Omdat er niet al te veel kinderen rond één computerscherm kunnen zitten, hadden we het ambitieuze idee om een klaslokaal in te richten zoals een heuse cinemazaal. Kristof had via een Ghanese kennis een echte Afrikaanse tekenfilm, gemaakt door Europeanen, kunnen bemachtigen genaamd ‘Kirikou and the sorceress’. De grootste uitdaging zou dus het zoeken van een projector zijn. Kristof had normaal gesproken een beamer kunnen reserveren via een kennis van zijn gastbroer, maar zoals we al langer weten houden Ghanezen zich niet altijd aan hun woord in de betekenis zoals wij die kennen. Terwijl Kristof dus nog op zoek was naar een andere beamer, speelden de anderen (Jennifer, Danae en ik) een bewegingsspel met de kinderen. Ze waren opnieuw met heel erg veel, dus het was maar gelukkig dat de twee leerkrachten (master Isaac en master Hamza) vandaag aanwezig waren. Zonder hen is het voor ons een enorme klus om een spel uit te leggen, de kinderen op één lijn te krijgen en af en toe even stil te krijgen. We lieten hen telkens het plein overlopen en de kinderen die wij gevangen hadden, moesten aan de kant gaan staan. Ze vonden dit superleuk en gierden het uit als we de laatste kinderen die overliepen te pakken konden krijgen. Het was enorm warm en veel kinderen speelden vals en gingen terug bij de groep staan, dus we waren blij als we via de telefoon van Kristof hoorden dat hij met een beamer onderweg was, zodat we het lokaal konden gaan klaarzetten. Alle apparatuur functioneerde naar behoren en de kinderen vonden het duidelijk heel bijzonder.
De film zelf maakte hen geregeld aan het lachen, maar hij duurde net iets te lang (1u en 15min) om alle kinderen te kunnen blijven boeien. Aanvankelijk wilden we de kinderen popcorn geven voor tijdens de film, maar dit zijn om financiële overwegingen toch lolly’s geworden. De kinderen waren duidelijk allemaal in hun nopjes en het was daarom ook voor ons een erg geslaagde voormiddag! Klein detail: de stokjes van de lolly’s waren fluitjes, gelukkig deelden we de lolly’s achteraf pas uit want er klonk een hels kabaal na het uitdelen! We hadden 150 lolly’s en er waren niet genoeg dus we zaten in het klaslokaal met meer dan 150 kinderen + leerkrachten en wij. Toch wel straf.
Compoundleven
Ondertussen zit ik al 6 weken in de compound en het bevalt me nog steeds erg goed. De familie is nog steeds heel hartelijk en we mogen zelfs mee-eten met hen, wat een hele eer is. De kinderen vechten wel heel veel en maken bijna constant ruzie. Ze lopen dan achter elkaar in en uit de compound en schreeuwen de hele buurt bij elkaar. Al hun geruzie en gevecht wordt genegeerd door de ouders. Heel af en toe komen ze tussenbeide maar vaak laten ze ze gewoon hun gang gaan. En ja het went wel, want ik kijk er nog nauwelijks van op.
Als het regent zitten we allemaal gezellig in de hut en wachten we tot het over is. Ze verklaren je hier echt voor zot als je door de regen aan het fietsen of lopen bent, ook al moet je bijvoorbeeld ergens dringend op tijd zijn.
De regenbuien zijn hier echt enorm hevig en spectaculair! De bliksem zorgt voor een gratis lichtshow met special effects. Één keer waren we ’s avonds nog op stap en moesten we met de taxi naar huis tijdens zo’n regenbui. Best wel een avontuur want de straten waren half overstroomd en er waaide een harde wind. Op een bepaald moment druppelde er regen op mij en wat bleek? Het dak van de taxi begon het te begeven door de druk van het water! We werden dus nat in de taxi en we zagen het dak stilletjes aan doorbuigen. Aangezien onze compound aan een zandweg gelegen is en heel moeilijk begaanbaar is voor een auto (zeker voor dit wrak) kruisten we toch onze vingers dat we veilig thuis zouden geraken. De taxichauffeur zette op een bepaald moment dramatische kerkmuziek op wat het plaatje helemaal compleet maakte. We zijn goed thuis geraakt, enkel waren we zeiknat van in de taxi en van het stukje lopen van de taxi naar de compound wat ongeveer 10 meter was.
Week 10: 8 april tot 15 april
Paasmaandag: de picknick
Op paasmaandag houden de Christelijke Ghanezen een grote picknick aan het zwembad en op andere plaatsen Tamale. Iedereen neemt eten mee, er worden spelletjes georganiseerd en muziek opgezet. Het was heel gezellig, ik heb veel gegeten en het was heel boeiend om de mensen te zien opgaan in al de spelletjes. Er was een ‘Azonto-wedstijd’ (een soort van danswedstrijd), een stoelendans, zakkenlopen, en veel mensen hadden een gezelschapsspelletje mee zoals dammen of mens-erger-je-niet.
Er was heel veel ambiance en sfeer en de tijd vloog om, het deed me een klein beetje denken aan het Wereldfeest in Leuven maar dan toch weer anders.
Wel was het een bedoening voor de rijkere Ghanezen. Er kwamen ook arme kinderen naar de picknick maar die hadden helemaal geen mooie kleren aan en zaten vooral aan de kant te kijken naar de menigte. Ik vond het contrast wel erg maar ik vond het wel fijn dat ze erbij konden zijn want ze hadden er ook heel veel plezier aan om het allemaal te zien.
Kintampo
Zaterdagmorgen ben ik vertrokken voor een weekendje naar Kintampo. Dit ligt meer naar het Zuiden en terwijl ik in de trotro naar buiten keek veranderde het Afrikaanse landschap van rood naar groen. Wauw, na zo lang geen groen te hebben gezien was dit landschap echt overweldigend. Overal waar ik keek waren er bossen met hele grote dikke bomen en de lucht die langs de raampjes binnen kwam was fris en zuiver. Jammer dat onze medepassagiers het zo koud hadden (het was “maar” 30°) en zij sloten alle ramen van de trotro, ook hadden ze hun jassen en mutsen aangetrokken voor de reis.
Wat mij ook opviel was dat de straten veel beter aangelegd waren dan in het Noorden (er was zelfs een voetpad aangelegd!) en de mensen waren meer westers gekleed. Ook zag je allemaal kerken langs de weg in plaats van moskees en minder mensen in traditionele outfit. De armoede was hier toch een stuk minder opvallend dan in Tamale.
We zouden overnachten in het dorpje Nkoranza op het terrein van het project ‘P.C.C. Hand in Hand”, een project voor kinderen en volwassenen met een handicap.
Toen we aankwamen wisten we niet echt juist waar dat project zich bevond maar onze taxichauffeur dacht wel waar het ongeveer zou zijn. Oké, na een halfuur rijden op een hele hobbelige zandweg, die amper begaanbaar is voor een auto, kwamen we aan bij een klein huisje dat een weeshuis bleek te zijn. Niet de juiste plek dus, maar we werden wel hartelijk ontvangen door de vrouwen die daar werkten en de taxichauffeur zei, in zijn haar krabbend, dat hier ooit wel een kindje met een handicap was geweest maar blijkbaar was het er nu niet meer.
Na wat rondgevraag en na wat telefoontjes wist hij uiteindelijk wel waar het project zich bevond. Toen we terug in de taxi stapten kreeg de taxichauffeur de auto amper gestart en heel traag reden we de zandweg weer op, met veel gekraak, stilvallen en gevloek van de chauffeur zijn we toch terug op de hoofdweg geraakt en zo naar het project Hand in Hand.
Daar werden we ook heel hartelijk ontvangen en werden we direct naar onze hutjes gebracht waar we gingen overnachten. En wat een luxe! Na vier weken op een compound te zijn geweest was dit echt zalig. Een bed, een ventilator, een douche, een wc en elektriciteit! Wel grappig dat de badkamer zich buiten bevond. Dus douchen en naar de wc gaan deed je in de openlucht, met een hoge muur er omheen welteverstaan.
We kregen een rondleiding op het terrein en ik vond het echt knap hoe het project ineen zat. De Hand in Hand Community biedt een thuis aan kinderen met een verstandelijke beperking uit heel Ghana. In Ghana wordt een geestelijke handicap vaak in verband gebracht met ‘boze geesten’. Om die reden worden de kinderen nogal eens in de steek gelaten.
Hier krijgen de kinderen een veilig onderdak, goede verzorging en veel liefde van de begeleiders en verzorgers. De mogelijkheden van deze kinderen worden hier maximaal gestimuleerd. Als de kinderen ouder worden, kunnen ze zich verder ontwikkelen in de beschutte werkplaats van de Community. Daar leren zij met eenvoudige technieken sieraden en stoffen maken. De opbrengst van deze producten dekt een deel van de kosten van de Community. De rest komt van sponsors en donateurs buiten Ghana.
Op het terrein is er een muziekplaats aanwezig, een filmhut, een siëstaruimte en een snoezelruimte die heel mooi is ingericht. Ook is er een zwembad, een speeltuin en een voetbalveldje aanwezig.
Op zondag zijn we eerst naar Boabeng geweest om de apen te zien. Voor de mensen in dat dorpje zijn de apen heilig omdat ze geloven dat de geest van de overleden mensen uit de slaventijd in de apen voortleven. Daarom zijn de twee apensoorten die daar leven beschermd in een groot bomenreservaat.
Ik vond het heel fijn om door het bos te lopen met de apengeluiden om me heen. De gids leidde ons naar de apenbegraafplaats. Als er een aap overlijdt, regelen de dorpsbewoners een dienst met kistje, doodskleed en gebeden van de priester.
Onderweg heb ik ook mooie exotische vlinders en vogels gezien. De bomen hebben lianen en zijn een heel stuk groter en dikker dan bij ons en in sommigen kun je heel makkelijk klimmen, wat ik dan ook gedaan heb.
Hierna zijn we naar de watervallen in Kintampo geweest waar ik een douche heb kunnen nemen onder de waterval. Daarna zijn we nog vlug gaan kijken naar de Fuller Fals iets verderop. Maar omdat we onze trotro moesten halen konden we er niet al te lang blijven. Jammer want daar was het ook heel mooi! Maar we gaan in mei zeker nog eens terug gaan en dan kunnen we er langer verblijven.
De terugweg verliep heel vlot met de trotro al waren we weer goed op elkaar gepakt. Iemand moest een stoel mee hebben en omdat er hiervoor geen plaats meer was werd deze gewoon vanachter aan de ruitenwisser gebonden. Wat een grappig zicht was al blijven de Ghanezen hier heel serieus bij.
Week 9: 2 april tot 8 april
Huisbezoek Fatao (Vrienden van Kassim)
Maandagnamiddag ben ik mee met Sacha op huisbezoek geweest bij Fatao. Fatao is ongeveer 5 jaar en heeft het syndroom van Down, kan niet lopen en heeft daar bovenop nog eens epilepsie.
Het was een hele fietstocht naar zijn huis, maar na een aantal zandweggetjes en kleine steegjes te hebben doorgefietst kwamen we uiteindelijk bij zijn huis aan. Zijn vader begroette ons hartelijk, maar ik wist al van Sacha dat hij een alcoholverslaving heeft en heel agressief naar Fatao toe is.
Fatao stak direct zijn armpjes naar Sacha uit, hij herkende haar meteen, en klampte zich aan haar vast. Ik pakte hem op en wat me direct opviel was de vieze geur die van hem afkwam. Fatao wordt verwaarloosd, er wordt amper naar hem omgekeken en hij wordt zo veel mogelijk gemeden. Hij wordt als zondebok gebruikt voor alles wat misgaat in en om het huis. Het nadeel hier is dat ze nog heel bijgelovig zijn en denken dat Fatao bezeten is van de duivel. Fatao zit vaak in zijn eigen uitwerpselen, wordt amper of nooit gewassen, zijn tanden zijn allemaal rot en draagt steeds dezelfde kleertjes. Arm kereltje!
Omdat Fatao weinig affectie krijgt maar wel al een tijdje onder begeleiding staat van de organisatie ‘Vrienden van Kassim' is hij vertrouwd met blanken en is knuffelen één van de hoofdbezigheden van de vrijwilligsters. Hij heeft er duidelijk heel veel behoefte aan, want zodra we een rustig plekje gevonden hebben houdt hij me stevig vast en legt hij zijn hoofdje neer. Samen met Sacha zing ik liedjes, brabbelen we tegen hem in het Nederlands (Engels verstaat hij toch niet) en hij geniet er zichtbaar van. Hij lacht, kirt en sluit zijn ogen. Dan komt er ineens een vrouw van middelbare leeftijd naar ons toe en begint in het Dagbanli tegen ons te praten en te wijzen naar Fatao duidelijk met een afkeurende toon. Als ze dan ook begint te slaan naar Fatao sturen we haar weg.
Sacha zou graag willen dat Fatao wordt weggehaald daar en overgeplaatst wordt naar het project ‘Hand in hand', een organisatie die kinderen met een handicap waar de ouders niet goed voor kunnen zorgen opnemen. Aangezien Sacha eind deze week vertrekt uit Tamale volgt ze de verdere vorderingen vanuit Nederland. Ik ben zelf ook benieuwd, want momenteel heeft Fatao geen rooskleurige toekomst. Wel worden er orthopedische schoenen voor hem gemaakt zodat hij in de toekomst toch zou kunnen leren lopen, wat heel positief is.
Ik vond het heel interessant om mee te zijn geweest en vind het erg hoe de mensen hier naar kinderen met een handicap kijken, anderzijds heeft Sacha ook andere kinderen in behandeling die wel een warme thuis hebben en waar wel voor goed gezorgd wordt, wat een hele opluchting is!
Examens op de Kidz Active School
Voor de paasvakantie heeft de lagere school examens. De paasvakantie zou normaal op 20 april beginnen maar de leerkrachten hebben gezamelijk besloten dat deze al op de 13e zou beginnen. Hun uitleg is dat ze toe zijn aan vakantie en dat de kinderen zich niet meer kunnen concentreren. Oke, gelukkig dat ze dat ons op tijd melden want we zouden in de vakantie opvang voorzien voor een aantal leerlingen en hiermee activiteiten gaan doen. Tijdens de vakantie ga ik ook een aantal dagen in het weeshuis helpen, zo heb ik toch eens wat afwisseling en sta ik niet vijf maanden aan één stuk door op dezelfde plaats.
Maandag zouden de examens beginnen maar er moesten nog copie's gemaakt worden, iemand was daarvoor naar de stad gestuurd. In plaats van les te geven of nog eens de leerstof te herhalen ging iedereen wachten. Letterlijk wachten. Met gekruiste armen zat iedereen, de leraren ook, te wachten in de klas. Voor hetzelfde geld kwamen de examens pas de volgende morgend. Gelukkig na de tweede speeltijd was er één examen gecopieerd.
Ik hielp mee toezicht houden in het tweede leerjaar (P2) die examen godsdienst hadden. Omdat de leerlingen geen Engels kunnen lezen of schrijven worden de vragen voorgelezen door de juf en dan overloopt ze de mogelijke antwoorden. De leerlingen moeten goed meevolgen en dan het juiste antwoord aankruisen. Wat mij opviel was dat sommige leerlingen bij een volkomen verkeerde vraag zaten of iets omcirkelden in de vraag zelf. Ai ai, als dat maar goed komt! De kinderen die wel Engels kunnen konden het examen in 1, 2, 3 afleggen. Tijdens het examen werd er heel de tijd afgekeken bij elkaar en sommige kinderen fluisterden het juiste antwoord in het oor van hun buur.
Ik ging achteraf verbeteren samen met de juf, de laagste score was 30%, maar er waren er ook bij die 100% hadden. Hier een voorbeeldvraag van godsdienst: ‘Wie heeft de aarde gemaakt? God - Adam - Mohamed'.
Het examen van wiskunde ging net zo, al waren de oefeningen veel te moeilijk voor de kinderen. Optellen moesten ze onder de 100 maar aftrekken moest ineens met getallen onder de 1000. Er waren weer veel buizen en de conclusie van de juf was 'They are just lazy'.
Bij het examen van Creative Arts had niet iedereen een gom of een kleurpotlood. Ik was dus heel de tijd in de weer om potloden te slijpen, deze uit te wisselen en gommen door te geven. De opdracht was ‘Teken een groot huis met de kleuren rood en geel'. Ook hier werd er veel afgekeken waardoor de huizen allemaal op elkaar leken. En sommige kinderen blijven maar gommen! Zelfs als het bijna tijd was om af te geven gommen ze plots heel hun tekening terug uit.
De volgende dagen werden de examens van Engels en wetenschappen afgelegd die zo ongeveer hetzelfde verliepen als de vorigen. Voorbeeldvraag van natuurlijke wetenschappen: ‘Witch animal lives in the water? Fish - dog - cow'.
In de derde kleuterklas deed de juf gewoon een testje, geen officieel examen. De kinderen moesten de ontbrekende cijfers invullen in de getallenrij tot en met 20. De kinderen hadden het gewoon al moeilijk om de oefening juist en netjes over te schrijven van het bord. Sommigen snapten niet dat ze de ontbrekende getallen moesten invullen en deden maar wat.
Ik verbeterde de test op 20, voor elk juist cijfer 1 punt, om toch het juiste en het positieve te benadrukken bij de kinderen want er waren ontzettend veel fouten. Al was het al een hele opgave om te ontcijferen wat ze nu juist geschreven hadden. Maar de juf verbeterde de test opnieuw en was veel strenger en gaf dus veel lagere scores, vb: 15/20 werd bij haar 30%.
Tja, ik vind toch dat mijn best heb gedaan voor de kindertjes.
Voorleesproject
Omdat de kinderen maandag zo lang moesten wachten op hun examens hebben we in P2 verhaal van Roodkapje en de boze wolf gespeeld als toneel. Achteraf gezien was dit niet zo'n goeie keuze geweest want de kinderen begrepen niets van het verhaal. Ze begrepen niet wat nu juist een wolf was en waarom dat die kon praten. Ook was het moeilijk om te begrijpen dat de wolf zich voordeed als de grootmoeder en dat Roodkapje dit totaal niet door had. Ze konden er al helemaal niet bij dat Roodkapje en de grootmoeder weer levend uit de buik van de wolf konden komen.
De juf zelf vond het maar een gruwelijk verhaal en begreep niet dat we dat aan onze kinderen vertelden als verhaaltje. Tijdens het toneeltje waren de kinderen wel geboeid aan het kijken en schoten ze spontaan in de lach toen de wolf de grootmoeder oppeuzelde (de grootmoeder werd gespeeld door een klasgenootje).
Paasweekend
De week voor het paasweekend heeft juf Victoria het paasverhaal uit de Bijbel voorgelezen aan de kinderen. Eerst leest ze een stuk in het Engels waarna ze het vertaald in het Dagbanli. In het totaal luisteren de kinderen een uur en een half naar het verhaal, wat echt verschrikkelijk lang was, zelfs voor mij. Tijdens het Engelse gedeelte zijn ze rumoerig, kunnen ze moeilijk blijven zitten en beginnen ze tegen hun buur te babbelen, tijdens het Dagbanli luisteren ze wel heel geboeid.
Vraag op het einde van het verhaal: ‘Who wants to be like Jesus?' Een paar vertwijfelde vingers gingen in de lucht. Nadat de juf deze vraag nog eens duidelijker en vragender herhaalde gingen er wat meer vingers omhoog. Wetende dat er maar een aantal christelijke kinderen in de klas zitten en vooral moslim kinderen begreep ik hun aarzeling toch wel.
Op paaszondag ben ik naar de kerk geweest. We gingen mee met de gastbroer van Kristof. Danae en ik wachtten hen op aan een kerk met een groot Jezusbeeld waar al een dienst bezig was. Het was er super druk en de mensen zaten tot buiten op stoeltjes de dienst te volgen. Ik merkte dat iedereen heel mooi opgekleed was, hun beste jurk of kostuum hadden ze aangetrokken en de meesten hadden iets wit aan. Oei, Danae en ik waren nu niet bepaald mooi opgekleed maar we waren ook niet slonzig dus het kon ermee door.
En ja, we wachtten zeker een halfuur lang op Kristof en zijn gastbroer en toen ze er eindelijk waren hadden ze blijkbaar haast om op tijd in de kerk te zijn, die ietsje verder gelegen lag, zei Kristof, die dat weer van zijn gastbroer had gehoord. Wij dus achter hen aan op de fiets, voorbij onze straat waar onze compound is en nog verder. En nog veel verder. En na zeker een half uur fietsen, in de vlakke zon, half doodgezweet en verdorst, vloekend op Kristof, zei die gastbroer dat we er bijna waren en dat we de volgende straat naar links moesten gaan. Oké, de volgende straat naar links was een zandweggetje. Na wat moeizaam door het zand te hebben gefietst, ondertussen water gekocht, komen we eindelijk aan bij de kerk.
Het was echt wel een hele chique kerk, een heel groot, modern gebouw met een mooie groene tuin er omheen. Geen afval of beesten die er rondliepen, echt kraak net!
Na Kristof de volle lading te hebben gegeven zijn we richting ingang gegaan. En oeps, de mis was al begonnen en wij, druip nat van het zweet en echt vuil van het stof moesten ons tussen de nette opgemaakte mensen wringen op een bankje. En we geraakten maar niet afgekoeld! Dan maar wat wapperen met het misprogramma, wat amper werkte. De mensen naast ons zaten kaarsrecht en keken af en toe zijdelings naar ons. De kinderen die voor ons zaten waren minder subtiel en staarden en wezen naar ons. Oké, een klein beetje ongemakkelijk.
De kerk was vanbinnen ook heel mooi, had ventilators aan de muur hangen en had een chique altaar. Vandaag leidde de bisschop de kerkdienst, hij droeg een mijter en had een staf (ja, zoals Sinterklaas maar dan wit in plaats van rood).
De mis was weer heel vrolijk, er werd veel gezongen, geklapt en gedanst, maar niet zoveel als in de vorige kerk, wat een gewoon dorpskerkje was en waar de mensen nog veel spontaner waren.
Toen de bisschop door de kerk liep om iedereen met wijwater te besprenkelen schoot ik in de lach omdat het echt met klieders in het rond werd gegooid. Ik zat dus helemaal onder het wijwater. Ondertussen werd het liedje 'Wash me and I'll be whiter then snow' gezongen, wat ook al bizar was ten eerste omdat ze allemaal zwart zijn plus omdat ze sneeuw totaal niet kennen.
Al bij al was het een leuke ervaring om de paasdienst mee te maken in Ghana, op het einde werd er nog uitbundiger gedanst ter ere van de priesters en konden alle kerkgangers een hapje eten krijgen bij de nonnen.
Hierna zijn Danae en ik rechtstreeks naar het zwembad gereden. En ik moet zeggen, ik heb nog nooit zo graag in het water gesprongen dan na die lange, warme fietstocht. Tegen 16u begon het te overtrekken en kwam de regen in bakken naar beneden, maar iedereen bleef gewoon verder zwemmen. Een natuurlijk tropisch zwembad was het toen, zalig!