De Kidz Active School

Deze week is de school weer begonnen. Het is te zeggen, echt begonnen kun je het niet noemen want de leerkrachten geven pas maandag terug echt les aan de kinderen. Deze week dient er eigenlijk voor om de kinderen in de dichte en verre omgeving allemaal te laten weten dat de school terug begonnen is. De school werd opgeruimd en schoongemaakt en de leerkrachten deden een praatje met elkaar. Veel kon ik dus deze week niet doen. Ik heb dan maar al voorbereidingen gemaakt voor de volgende week. De kinderen mochten ondertussen vrij spelen op de speelplaats.

Het compoundleven

Het moeilijkste op een compound, vind ik, is het gebrek aan privacy. Ik zou er echt niet kunnen leven zoals mijn gastfamilie daar leeft, allemaal in eenzelfde hut en nooit eens een moment voor jezelf. Je leeft constant dicht op elkaar en moet samen het dagelijkse huishoudelijke werk rond krijgen. Als er ruzie is weet ook heel de buurt het dus dat wordt zoveel mogelijk binnenskamers gedaan, maar soms gaat het niet anders en maken ze buiten ruzie.

Zo had mijn gastzus Mariam (18 jaar) eens op een avond een meningsverschil met haar oudere zus (in de 20, woont in een andere compound) en werd er nogal heen en weer geroepen (in het Dagbanli welteverstaan) en kwam zowel de moeder, als de vader als de vader van de compound ernaast als de oudste broer van de andere compound iets verderop zich moeien. Duidelijk over wat de ruzie ging was het niet, maar het ging er toch hevig aan toe en op het einde liep mijn gastzus weg met een zak kleren en zei ze tegen ons “I don’t won to live here any more, I’m going to my mothers house”. En daar ging ze. We zijn dan even met haar gaan praten onder de mangoboom iets verderop en zo werd het ook voor ons duidelijk waarover de ruzie ging. Namelijk Mariam vroeg om wat zakgeld voor op school (zij zit op internaat) en dat wou de vader niet geven waarna haar oudere zus haar uitschold dat ze onrespectvol was omdat ze zoiets niet mag vragen, enz.

Maar Mariam heeft blijkbaar geld nodig om een uniform te kopen en om eten te kopen als de keuken dicht is op haar school. Na een tijdje praten kwam ze toch terug mee naar onze compound, terwijl ze mompelde dat ze gewoon morgenvroeg zou vertrekken naar haar moeder, en sliep ze naast ons op het binnenplein.

Maar midden in de nacht moesten we naar binnen verhuizen omdat het begon te regenen. En dan moest zij na die ruzie gewoon terug in één hut samen slapen met die anderen. Dit lijkt me echt super ambetant!

De volgende morgen hing er een begrafenissfeer op de compound maar toen we terug kwamen na school in de namiddag was er geen vuiltje aan de lucht en lachte Mariam weer vrolijk alsof er niets gebeurt was. Ik denk dat ze er gewoon niet meer over praten en het voorval proberen te vergeten. Ik zie ze echt niet samen praten en het bijleggen terwijl er excuses worden aangeboden.

Weekenduitstap Tongo/ Tenzug

Van het weekend ben ik samen met Jenny naar Tongo geweest, een plaatsje dicht bij de stad Bolgatanga. Hier kun je een natuurpark bezoeken dat heel heuvelachtig is met veel rotsen. Het was er heel mooi en we hebben er een mooie wandeling kunnen maken waarbij we over en onder de rotsen konden klimmen.

Het grappige was dat toen we toekwamen aan het toeristische centrum in Tenzug die plaats zo goed als verlaten was. Het kantoor was open maar niemand was er in de verste verte te bespeuren. Onze trotro was ondertussen al weer verder gereden, dus zat er niets anders op dan te wachten en de buurt af te turen naar een teken van leven. Toen kwamen er een aantal kinderen langs en hebben we die maar aangesproken in de hoop dat ze iets van Engels konden. Gelukkig was er een pienter jongetje bij die ons wist te vertellen dat de gids achter een boom iets verder op aan het slapen was en bracht ons er naar toe. De gids was zich honderduit aan het excuseren en zei dat hij ons niet had zien aankomen.

Oké, nu konden we aan onze tocht beginnen! Toen we vroegen vanwaar die rotsen allemaal kwamen en hoe die in zo’n speciale constructies konden liggen zei onze gids dat dit Gods werk was. Een duidelijk antwoord dus.

Wat opviel was dat er overal offerplaatsen stonden waar ze kippen, geiten en ezels op offerden. Dit waren telkens rotsen in een speciale vorm met heilige parels en schedels van dode dieren er op. Het dorpje is nog heel traditioneel gelovig en de grotten tussen de rotsen waren voor hen heilig. We moesten dan ook eerst toestemming vragen aan de religieuze leider en iets offeren om naar die grotten te gaan kijken (geld welteverstaan). Zo bijzonder waren die grotten niet buiten de laatste (the shrine) waar je enkel topless in mocht gaan. Dit stelde uiteindelijk niet zo veel voor buiten dat Jenny en ik met de slappe lach zaten.

In het dorp woonde er een chief met 18 vrouwen. Hij woonde in een groot huis met allemaal kleine huisjes ernaast en het krioelde er van de kinderen, groot en klein. Het had iets weg van een sekte, vond ik.

Toen de rondleiding gedaan was zei onze gids dat we nu moesten wachten op de trotro en als die niet meer kwam opdagen dat we een heel stuk te voet terug moesten lopen. Wij, na veel water ingeslagen te hebben, dus op pad richting Bolgatanga met de ingesteldheid dat we een heel eind moesten stappen. We kwamen voorbij een hele troep kinderen en die waren natuurlijk in koor ons aan het na roepen “Salaminga Hello!”. En dit voor een hele tijd tot er ineens om de bocht een trotro aan kwam rijden. Woehoew! Wij dus ingestapt samen met zes vrouwen van de chief en richting Bolgatanga gereden waar we konden overnachten in een guesthouse.

In de trotro terug naar Tamale zaten we helemaal vanachter opgepropt als sardientjes, maar er werden twee geiten op het dak gebonden en iemand had twee kippen die aan elkaar vastgebonden zaten mee in de bagageruimte dus zo slecht hadden we het nu ook weer niet, bedachten we. Na 3 uur verkramt te zitten waren we terug in Tamale en konden we terug fietsen naar ons vertrouwde compoundje. Home sweet home!