Weeshuis

Vanaf deze week sta ik telkens twee dagen in de week in het weeshuis. Ze hadden me al gewaarschuwd dat het er niet zo aan toe gaat als bij ons dus waren mijn verwachtingen heel laag.

Het is een heel eind fietsen naar het weeshuis want het ligt nogal afgelegen achter een zandweg. Toen ik binnen kwam vond ik het allemaal best wel meevallen. De kindjes zaten op hun “potjes”, dit waren allemaal kleine gaatjes in de grond, en ander kindjes waren aan het spelen op de gang. Nu ja, zonder speelgoed weliswaar maar toch echt triest zag het er niet echt uit.

De luiers zijn doeken die je in een driehoek om de billen van de kindjes knoopt met daarover heen een stuk plastic. Ik ben gewend om met katoenen luiers te werken maar deze doeken waren toch echt veel minder praktisch! Eerst en vooral lekte het langs alle kanten omdat het plastic niet over heel het doek kon gebonden worden + scheurde het plastic regelmatig als je het aan het knopen was. Wel vervelend, maar het ging wel.

Toen de kindjes allemaal verschoond waren gingen ze spelen in de speelkamer waar buiten een rieten mat en een heel sloom draaiende ventilator aan het plafond niets was. Dan heb ik maar de kindjes veel geknuffeld en heb ik wat liedjes gezongen. Je merkte dat de kindjes het wel gewend waren om zichzelf met praktisch niets bezig te houden. De één had een stukje verpakking van een koekje vast, de ander amuseerde zich met de tenen van zijn buur. De grote kinderen liepen binnen en buiten en ik moest er op letten dat ze niet op de baby’s zouden gaan staan.

Bij etenstijd kregen de oudere kinderen een beetje rijst en een koekje, de baby’s kregen melk uit een flesje. Nu viel het mij op dat bij alle speentjes verknipt waren zodat er een groot drinkgat in was, dit met als doel het drinken sneller te laten verlopen. Maar hierdoor liep de helft van de melk naast het mondje en kregen de baby’s onvoldoende melk binnen. Als de één niet meer dronk werd de fles doorgegeven aan de volgende. Hygiëne kennen ze hier niet echt en het bijhouden van hoeveel een baby heeft gedronken ook niet. Na het eten werden ze weer verschoond en in bed gelegd.

Wat echt super schattig was, was dat er juist een nieuw baby’tje was binnengebracht van amper 5 dagen oud! Echt heel klein en nog heel bleek. Ik hield het vast en het woog echt amper iets. Toen ik het eten gaf (een veel te groot gat in de speen) kreeg het amper iets binnen. In plaats van te slikken duwde ze telkens de melk er terug uit met haar tong. Na een tijd had ik de juiste techniek gevonden zodat ze zoveel mogelijk melk binnen zou houden en had ze bijna een halve fles op.

De meisjes krijgen hier trouwens direct na de geboorte oorbelletjes. Best wel handig want zo weet ik telkens of het een meisje of een jongen is. De volgende dag werd het kleine baby’tje alweer opgehaald omdat ze bij een gezin geplaatst werd, jammer want mijn hart had ze al gestolen!

Vakantiedagen Kidz Active School 2

Deze week hebben we weer drie dagen voorbereid met spelletjes en andere activiteiten.

Omdat de kinderen nooit echt met beeldende materialen in aanraking komen wilden we toch één dag in de vakantie met de kinderen knutselen. Omdat dit organisatorisch heel moeilijk is met een te grote groep hebben we dit achter de hand gehouden als er eens wat minder kinderen naar school kwamen. Zo konden we voldoende materialen voor ieder kind bij elkaar zoeken en ze in kleinere groepjes opdelen om de opdrachten duidelijker te maken. We hadden een verfactiviteit en een kleuractiviteit voorzien omdat dit materiaal beschikbaar was op de school. Ook wilden we eerst een activiteit met papier-maché doen maar dit leek toch niet haalbaar omdat de kinderen in te grote aantallen naar de school kwamen tijdens de vakantie.

Dinsdag waren er opvallend weinig kinderen op school dus hadden we de kans om met de kinderen te knutselen. Omdat de kinderen niet gewend zijn om met verf te werken was dit voor hen heel bijzonder. Zeker de kleintjes voelden voorzichtig aan de verf en verschoten dat het op hun handen bleef kleven. We moesten hen geruststellen dat de verf er ook weer af kon gewassen worden. Ze mochten met de verschillende materialen stempelen. Eerst ging het heel voorzichtig en aarzelend maar eens ze de techniek doorhadden kwam er meer kleur op hun blad. Jammer was wel dat de verf vlug op ging en we beseften dat het beter zou zijn geweest om allemaal verschillende potjes verf te hebben waar we de verf in konden verdunnen met water. Zo was er meer verf en werd er minder verspild.

Achteraf waren er mooie gekleurde verftekeningen die we allemaal bij elkaar geplakt hadden tot één groot kunstwerk. De kinderen hielpen ons goed met het aaneen plakken van de tekeningen. Ze helpen zo veel als ze kunnen, al gaat dat soms met geklungel gepaard. De plakband plakte vaak tegen elkaar vast zodat er weer een nieuw stukje moest afgescheurd worden, maar ze vonden het fantastisch om te helpen.

De kinderen die niet konden verven mochten een kleurplaat inkleuren met kleurpotlood of zelf een tekening maken op een vouwblaadje. Hierdoor verliep het verven minder chaotisch en konden we het overzicht bewaren. De kinderen waren twee en een half uur intensief bezig met het kleuren en verven. Na een groepsfoto voor het schilderij gingen ze buiten spelen onder de mangoboom. Het was een fijne dag voor de kinderen!

Om de kinderen wat spelletjes aan te leren voor buiten hebben we op woensdag een spelletjesdag georganiseerd. Als je alleen maar al een bal geeft aan een groep kinderen zijn ze heel enthousiast en spelen ze er een hele tijd intensief mee. Buiten voetballen willen we hen ook proberen tikkertje te laten spelen. Dit is een hele uitdaging want zij kennen totaal niet dit principe van tikken en weglopen. Ook stoelendans gingen we eens uitproberen. De kinderen hier zijn verzot op muziek en hebben heel veel gevoel voor ritme. Omdat zij beter zijn in dansen dan wij, dachten we in plaats van een dans aan te leren een spel op muziek te doen. Hiervoor is stoelendans ideaal. De andere spelen zijn Dikke Berta en Chinese voetbal.

Jammer genoeg was er woensdag geen elektriciteit op school en konden we dus geen muziek afspelen. Omdat je in Ghana op onvoorziene omstandigheden moet kunnen inspelen hebben we de stoelendans en limbo verschoven naar donderdag en hebben we vandaag gewoon de spelletjes gespeeld die we konden doen zonder muziek. Omdat er eerst maar heel weinig kinderen waren, het had ’s morgens geregend en dan komen de kinderen altijd later op school, hebben we aan een paar kinderen een bellenblazer gegeven. Zij hebben bellen geblazen voor de andere kinderen die deze kapot sloegen. Voor een hele tijd waren ze zich aan het amuseren maar na een tijd was de zeep op dus gingen we Dikke Berta spelen.

Omdat we dit een week eerder ook al eens gespeeld hadden konden de kinderen het spel al goed. Wij waren de tikkers en hadden het heel moeilijk om de kinderen te tikken. Ze zijn veel sneller en vinniger en kunnen zich makkelijker voortbewegen over het zand op hun blote voeten dan wij. Na een kwartier in de zon te hebben gelopen hebben we een pauze ingelast waarna we tikkers onder de kinderen hebben aangeduid. Opvallend was dat zij veel meer kinderen konden tikken op een veel kortere tijd, maar ze takelden wel veel en waren minder voorzichtig bij het vangen dan wij waren geweest. Toen er maar twee kinderen over waren hebben we hen tot winnaar uitgeroepen. De kinderen barsten in luid gejuich uit en begonnen te zingen ‘we are the winners, we are de champions!’.
Hierna hebben we in drie groepen Chinese voetbal gespeeld. Door duidelijk alle regels stap voor stap uit te leggen konden de kinderen het redelijk goed zelfstandig spelen. Ze hadden het vooral moeilijk om in de kring te blijven staan in plaats van achter de bal aan te lopen. Wel was het niet ze een goed idee om het spel met strandballen te spelen want deze waren te licht en vlogen vaak uit de kring. Ook zijn deze ballen groter dan gewone ballen en kunnen ze minder makkelijk door de benen gerold worden. Wel hadden de kinderen enorm veel plezier en deden ze het spel een heel tijd lang. Zelfs de kleinsten konden meedoen. We vonden het een heel geslaagde dag, ondanks de teleurstelling dat er geen elektriciteit was.

Omdat de kinderen heel graag dansen en veel meer gevoel voor ritme hebben dan wij westerlingen wilden we heel graag één dag iets rond muziek doen. Omdat het donderdag de laatste dag van de vakantie was waarvoor we spelletjes zouden organiseren vonden we het een ideale afsluiter.

Eerst zouden we schudarmbandjes maken met kroonkurken waarna ze er mee kunnen schudden op de muziek. Ook zouden we stoelendans en limbo spelen met een groep kinderen. De kinderen kunnen op die manier zowel geleid als vrij op muziek bewegen en zich zo uitleven. We wilden vooral een plezierige sfeer creëren zodat de kinderen zeker met een goed gevoel naar huis gaan op hun laatste vakantie-speeldag.

Op donderdag was er gelukkig wel elektriciteit op school en konden we onze spelletjes met muziek spelen. Eerst hebben we de grote groep opgesplitst in twee kleinere groepen. De ene groep ging stoelendans doen en de andere ging armbandjes maken onder de mangoboom. Eerst verliep de stoelendans een beetje chaotisch omdat de allerkleinsten ertussen liepen en een beetje omver gelopen werden door de grotere kinderen. We hebben dan de kleintjes aan de kant gezet en het spel verder gespeeld met de oudere kinderen. Telkens als de muziek stopte vlogen ze naar een stoel en werd er luid gejuicht als er iemand overbleef. De kinderen gingen helemaal op in het spel en maakten veel plezier. Ook bij het limbospel leefden de kinderen zich uit en schaterden van plezier als iemand het touw raakte.

Na deze spelletjes mochten ze vrij dansen op de muziek met hun zelfgemaakte armbandjes. Sommigen dansten aan één stuk door, anderen dansten maar eventjes en gingen dan buiten voetballen.
Er hing een ontspannen sfeer in de school doordat er heel de tijd muziek weerklonk over de speelplaats. De kinderen hadden vast en zeker een leuke laatste vakantiedag gehad en wij zijn heel tevreden over wat we bereikt hebben in deze twee weken.

Het compoundleven

Weer een weekje achter de rug in de compound! Het leuke is echt dat je praktisch altijd buiten bent. Ik ben enkel in mijn hut om iets te nemen of om mij om te kleden. Het is ook veel te warm om veel langer in de hut te blijven want het is echt een sauna daar binnen.

Nu het regenseizoen is begonnen regent en stormt het regelmatig. Het jammere is dat dit meestal ’s nachts gebeurd waardoor ik binnen moet slapen. Soms bliksemt het in de verte en weet je niet zeker of het echt gaat regenen of dat het gewoon weer zal overwaaien. Dan lig ik in mijn hut te zweten en hoop ik echt dat het snel gaat regenen want anders lig ik daar voor niets en had ik evengoed buiten kunnen liggen.

Op een avond was het al flink aan het waaien en ik besloot nog gauw te douchen voor het echt zou beginnen regenen. Terwijl ik bezig was begon het steeds harder te waaien en was ik mij heel hard aan het haasten om voor de regen klaar te zijn. Eindelijk was ik droog maar toen ik mijn spullen bijeen pakte kwam er ineens een enorme windvlaag! Die windvlaag bracht heel veel stof met zich mee waardoor ik plots niets meer zag en bijna omviel, zo straf was die wind. Ik dus heel vlug naar mijn hut strompelen, ondertussen was mijn gastvader alles naar binnen aan het verhuizen en aan het roepen op de kinderen die nog ergens in de buurt aan het spelen waren. In mijn hut aangekomen was ik toch wel echt super blij dat ik niet een minuut later klaar was met douchen want dan zou ik kletsnat in die zandstorm gestaan hebben en dat zou pas vervelend geweest zijn.

Na zo’n regenbui is de compound altijd een beetje in de war. De mensen overslapen zich, zijn vaak slechtgezind en komen maar niet op gang in hun dagelijkse bezigheden. Vaak zit de moeder gewoon een beetje voor zich uit te staren en begint pas heel laat in actie te schieten.

Jenny en ik wachten natuurlijk altijd op hetzelfde tijdstip om brood te krijgen voor ons ontbijt, regen of geen regen, maar ons gastvader zit dan te ijsberen en zich te verontschuldigen tegenover ons omdat er geen broodkraampjes open zijn. Heel typisch Ghana dat het leven stilstaat als het regent of geregend heeft. De winkels sluiten en gaan pas weer open als ze zeker weten dat het niet meer zal regenen. Wij kunnen best wel wachten maar we merken dat onze gastvader zich erin frustreert als we niet direct bedient kunnen worden. Wel lastig soms, want we weten heus dat hij hier niets aan kan doen.

Hetzelfde geldt als er geen water is omdat de pijp is afgesloten. De gastvader is zich dan tegenover ons aan het verontschuldigen alsof hij er iets aan zou kunnen doen.

Ik vind het echt schandalig dat ze (de overheid) de pijp afsluiten waar een heel dorp water van moet gaan halen.