Vakantiedagen in de Kidz Active School 1

Tijdens de vakantie hebben we telkens drie dagen in de week opvang voorzien en activiteiten voorbereid. We wisten niet hoeveel kinderen er zouden komen en waren dus erg verrast dat er zeker meer dan honderd kinderen aanwezig waren plus had bijna iedereen zijn babybroertje of zusje meegenomen hadden die de meisjes op hun rug gebonden hadden.

Op de eerste dag mochten ze zandkastelen bouwen onder de mangoboom en met water metsten ze de mooiste bouwwerken in elkaar. Heel knap om te zien hoe ze hierin opgingen. Ze gebruikten takjes, bladeren en kroonkurken voor de afwerking. Andere kinderen konden met stoepkrijt tekenen. Het grappige was dat na een tijd bijna alle krijtjes verdwenen waren en dat er heel wat kinderen hun zakken vol krijt hadden volgepropt. Ik heb dan samen met een meisje van P5 alle kinderen hun zakken gecontroleerd op krijt en tegen het einde had ik weer een hele zak vol. Ik vroeg telkens of ze krijt hadden en steeds weer schudden ze heftig hun hoofd maar hadden ze toch krijt verstopt in hun zakken, hun mouw of sok.

De tweede dag hebben we een groot voetbaltoernooi georganiseerd. Zowel de voetballers als de supporters leefden zich helemaal uit en de winnende ploeg kreeg een medaille. Spontaan werd er gezongen ‘We are de winner we are the champions’ en dit zeker een half uur lang.

Op de derde dag hebben we een film afgespeeld voor alle leerlingen. De meeste leerlingen hebben thuis immers geen televisie en het zou voor de kinderen dus een unieke ervaring betekenen. Omdat er niet al te veel kinderen rond één computerscherm kunnen zitten, hadden we het ambitieuze idee om een klaslokaal in te richten zoals een heuse cinemazaal. Kristof had via een Ghanese kennis een echte Afrikaanse tekenfilm, gemaakt door Europeanen, kunnen bemachtigen genaamd ‘Kirikou and the sorceress’. De grootste uitdaging zou dus het zoeken van een projector zijn. Kristof had normaal gesproken een beamer kunnen reserveren via een kennis van zijn gastbroer, maar zoals we al langer weten houden Ghanezen zich niet altijd aan hun woord in de betekenis zoals wij die kennen. Terwijl Kristof dus nog op zoek was naar een andere beamer, speelden de anderen (Jennifer, Danae en ik) een bewegingsspel met de kinderen. Ze waren opnieuw met heel erg veel, dus het was maar gelukkig dat de twee leerkrachten (master Isaac en master Hamza) vandaag aanwezig waren. Zonder hen is het voor ons een enorme klus om een spel uit te leggen, de kinderen op één lijn te krijgen en af en toe even stil te krijgen. We lieten hen telkens het plein overlopen en de kinderen die wij gevangen hadden, moesten aan de kant gaan staan. Ze vonden dit superleuk en gierden het uit als we de laatste kinderen die overliepen te pakken konden krijgen. Het was enorm warm en veel kinderen speelden vals en gingen terug bij de groep staan, dus we waren blij als we via de telefoon van Kristof hoorden dat hij met een beamer onderweg was, zodat we het lokaal konden gaan klaarzetten. Alle apparatuur functioneerde naar behoren en de kinderen vonden het duidelijk heel bijzonder.

De film zelf maakte hen geregeld aan het lachen, maar hij duurde net iets te lang (1u en 15min) om alle kinderen te kunnen blijven boeien. Aanvankelijk wilden we de kinderen popcorn geven voor tijdens de film, maar dit zijn om financiële overwegingen toch lolly’s geworden. De kinderen waren duidelijk allemaal in hun nopjes en het was daarom ook voor ons een erg geslaagde voormiddag! Klein detail: de stokjes van de lolly’s waren fluitjes, gelukkig deelden we de lolly’s achteraf pas uit want er klonk een hels kabaal na het uitdelen! We hadden 150 lolly’s en er waren niet genoeg dus we zaten in het klaslokaal met meer dan 150 kinderen + leerkrachten en wij. Toch wel straf.

Compoundleven

Ondertussen zit ik al 6 weken in de compound en het bevalt me nog steeds erg goed. De familie is nog steeds heel hartelijk en we mogen zelfs mee-eten met hen, wat een hele eer is. De kinderen vechten wel heel veel en maken bijna constant ruzie. Ze lopen dan achter elkaar in en uit de compound en schreeuwen de hele buurt bij elkaar. Al hun geruzie en gevecht wordt genegeerd door de ouders. Heel af en toe komen ze tussenbeide maar vaak laten ze ze gewoon hun gang gaan. En ja het went wel, want ik kijk er nog nauwelijks van op.

Als het regent zitten we allemaal gezellig in de hut en wachten we tot het over is. Ze verklaren je hier echt voor zot als je door de regen aan het fietsen of lopen bent, ook al moet je bijvoorbeeld ergens dringend op tijd zijn.

De regenbuien zijn hier echt enorm hevig en spectaculair! De bliksem zorgt voor een gratis lichtshow met special effects. Één keer waren we ’s avonds nog op stap en moesten we met de taxi naar huis tijdens zo’n regenbui. Best wel een avontuur want de straten waren half overstroomd en er waaide een harde wind. Op een bepaald moment druppelde er regen op mij en wat bleek? Het dak van de taxi begon het te begeven door de druk van het water! We werden dus nat in de taxi en we zagen het dak stilletjes aan doorbuigen. Aangezien onze compound aan een zandweg gelegen is en heel moeilijk begaanbaar is voor een auto (zeker voor dit wrak) kruisten we toch onze vingers dat we veilig thuis zouden geraken. De taxichauffeur zette op een bepaald moment dramatische kerkmuziek op wat het plaatje helemaal compleet maakte. We zijn goed thuis geraakt, enkel waren we zeiknat van in de taxi en van het stukje lopen van de taxi naar de compound wat ongeveer 10 meter was.