Paasmaandag: de picknick

Op paasmaandag houden de Christelijke Ghanezen een grote picknick aan het zwembad en op andere plaatsen Tamale. Iedereen neemt eten mee, er worden spelletjes georganiseerd en muziek opgezet. Het was heel gezellig, ik heb veel gegeten en het was heel boeiend om de mensen te zien opgaan in al de spelletjes. Er was een ‘Azonto-wedstijd’ (een soort van danswedstrijd), een stoelendans, zakkenlopen, en veel mensen hadden een gezelschapsspelletje mee zoals dammen of mens-erger-je-niet.

Er was heel veel ambiance en sfeer en de tijd vloog om, het deed me een klein beetje denken aan het Wereldfeest in Leuven maar dan toch weer anders.

Wel was het een bedoening voor de rijkere Ghanezen. Er kwamen ook arme kinderen naar de picknick maar die hadden helemaal geen mooie kleren aan en zaten vooral aan de kant te kijken naar de menigte. Ik vond het contrast wel erg maar ik vond het wel fijn dat ze erbij konden zijn want ze hadden er ook heel veel plezier aan om het allemaal te zien.

Kintampo

Zaterdagmorgen ben ik vertrokken voor een weekendje naar Kintampo. Dit ligt meer naar het Zuiden en terwijl ik in de trotro naar buiten keek veranderde het Afrikaanse landschap van rood naar groen. Wauw, na zo lang geen groen te hebben gezien was dit landschap echt overweldigend. Overal waar ik keek waren er bossen met hele grote dikke bomen en de lucht die langs de raampjes binnen kwam was fris en zuiver. Jammer dat onze medepassagiers het zo koud hadden (het was “maar” 30°) en zij sloten alle ramen van de trotro, ook hadden ze hun jassen en mutsen aangetrokken voor de reis.

Wat mij ook opviel was dat de straten veel beter aangelegd waren dan in het Noorden (er was zelfs een voetpad aangelegd!) en de mensen waren meer westers gekleed. Ook zag je allemaal kerken langs de weg in plaats van moskees en minder mensen in traditionele outfit. De armoede was hier toch een stuk minder opvallend dan in Tamale.

We zouden overnachten in het dorpje Nkoranza op het terrein van het project ‘P.C.C. Hand in Hand”, een project voor kinderen en volwassenen met een handicap.

Toen we aankwamen wisten we niet echt juist waar dat project zich bevond maar onze taxichauffeur dacht wel waar het ongeveer zou zijn. Oké, na een halfuur rijden op een hele hobbelige zandweg, die amper begaanbaar is voor een auto, kwamen we aan bij een klein huisje dat een weeshuis bleek te zijn. Niet de juiste plek dus, maar we werden wel hartelijk ontvangen door de vrouwen die daar werkten en de taxichauffeur zei, in zijn haar krabbend, dat hier ooit wel een kindje met een handicap was geweest maar blijkbaar was het er nu niet meer.

Na wat rondgevraag en na wat telefoontjes wist hij uiteindelijk wel waar het project zich bevond. Toen we terug in de taxi stapten kreeg de taxichauffeur de auto amper gestart en heel traag reden we de zandweg weer op, met veel gekraak, stilvallen en gevloek van de chauffeur zijn we toch terug op de hoofdweg geraakt en zo naar het project Hand in Hand.

Daar werden we ook heel hartelijk ontvangen en werden we direct naar onze hutjes gebracht waar we gingen overnachten. En wat een luxe! Na vier weken op een compound te zijn geweest was dit echt zalig. Een bed, een ventilator, een douche, een wc en elektriciteit! Wel grappig dat de badkamer zich buiten bevond. Dus douchen en naar de wc gaan deed je in de openlucht, met een hoge muur er omheen welteverstaan.

We kregen een rondleiding op het terrein en ik vond het echt knap hoe het project ineen zat. De Hand in Hand Community biedt een thuis aan kinderen met een verstandelijke beperking uit heel Ghana. In Ghana wordt een geestelijke handicap vaak in verband gebracht met ‘boze geesten’. Om die reden worden de kinderen nogal eens in de steek gelaten.

Hier krijgen de kinderen een veilig onderdak, goede verzorging en veel liefde van de begeleiders en verzorgers. De mogelijkheden van deze kinderen worden hier maximaal gestimuleerd. Als de kinderen ouder worden, kunnen ze zich verder ontwikkelen in de beschutte werkplaats van de Community. Daar leren zij met eenvoudige technieken sieraden en stoffen maken. De opbrengst van deze producten dekt een deel van de kosten van de Community. De rest komt van sponsors en donateurs buiten Ghana.

Op het terrein is er een muziekplaats aanwezig, een filmhut, een siëstaruimte en een snoezelruimte die heel mooi is ingericht. Ook is er een zwembad, een speeltuin en een voetbalveldje aanwezig.

Op zondag zijn we eerst naar Boabeng geweest om de apen te zien. Voor de mensen in dat dorpje zijn de apen heilig omdat ze geloven dat de geest van de overleden mensen uit de slaventijd in de apen voortleven. Daarom zijn de twee apensoorten die daar leven beschermd in een groot bomenreservaat.

Ik vond het heel fijn om door het bos te lopen met de apengeluiden om me heen. De gids leidde ons naar de apenbegraafplaats. Als er een aap overlijdt, regelen de dorpsbewoners een dienst met kistje, doodskleed en gebeden van de priester.

Onderweg heb ik ook mooie exotische vlinders en vogels gezien. De bomen hebben lianen en zijn een heel stuk groter en dikker dan bij ons en in sommigen kun je heel makkelijk klimmen, wat ik dan ook gedaan heb.

Hierna zijn we naar de watervallen in Kintampo geweest waar ik een douche heb kunnen nemen onder de waterval. Daarna zijn we nog vlug gaan kijken naar de Fuller Fals iets verderop. Maar omdat we onze trotro moesten halen konden we er niet al te lang blijven. Jammer want daar was het ook heel mooi! Maar we gaan in mei zeker nog eens terug gaan en dan kunnen we er langer verblijven.

De terugweg verliep heel vlot met de trotro al waren we weer goed op elkaar gepakt. Iemand moest een stoel mee hebben en omdat er hiervoor geen plaats meer was werd deze gewoon vanachter aan de ruitenwisser gebonden. Wat een grappig zicht was al blijven de Ghanezen hier heel serieus bij.