Voorleesproject

Deze week hebben we voor het derde kleuterklasje en het eerste leerjaar Nandi’s kip voorgelezen. Het is een Afrikaans verhaal over een meisje dat op een dag haar kip Kuku kwijt is. Samen met haar vriendinnetje gaan ze op zoek en komen ze allerlei dieren tegen. Zo komen ze eerst twee vlinders tegen dan drie muizen, … telkens een dier meer, tot ze Kuku terugvinden met tien kleine kuikentjes. Het leuke aan dit boek is dat je de kinderen kunt laten tellen en zo de getallenrij tot en met tien kunt laten inoefenen op een speelse manier. Ook dat het allemaal Afrikaanse dieren zijn en dus herkenbaar is voor de kinderen maakt het extra boeiend voor hen. Ik had het boekje in België geleend van de bib en er een kopie van gemaakt met een Engelse vertaling. Hier hebben we dan alle diertjes in het juiste aantal als poppetjes nagemaakt om het visueler te maken en het tastbaar te maken voor de kinderen om het tellen te oefenen.

Kristof was de verteller, Jennifer was Nandi en ik was Yewande, we hadden de namen in het verhaal veranderd in Jennifer en Esther wat het leuker maakte.

Tijdens het verhaal waren de kinderen heel geboeid en waren ze muisstil. Ze telden mee hoeveel dieren de twee vriendinnen op hun zoektocht telden en ze beantwoorden de vragen goed die Kristof aan hen stelde. Bijvoorbeeld: Wat is de naam van de kip?, Wat zijn dit voor diertjes?, …

Toen Kuku op de laatste pagina gevonden werd juichten de kinderen van de derde kleuterklas spontaan. Ze staken hun armen in de lucht en waren heel blij voor ons dat Kuku terug terecht was. In het eerste leerjaar waren de kinderen ook heel geboeid aan het volgen maar ik vond ze iets minder spontaan dan in de derde kleuterklas. Het was dus weer een geslaagde opvoering en het was fijn dat het verhaal langer dan een kwartier duurde.

Achteraf op de speelplaats kwam er een kleutertje tegen mij zeggen: “You and madame Jennifer were looking for the chicken Kuku and then (klapt in zijn handen) there he was!” En lachend liep hij weg.

Bewegingsles 3: Grote bewegingen

Deze week heb ik ook weer een bewegingsles met de derde kleuterklas gedaan. Deze keer was het de bedoeling dat ze de werkwoorden in het Engels leerden en tegelijkertijd het principe van ‘Schipper mag ik overvaren’ leerden. Ze moesten dus overlopen terwijl ze een bepaalde beweging uitvoerden (hinkelen, lopen, stappen en springen) en ook op tijd stoppen aan de lijn. Niet zo simpel voor hen dus hebben Jennifer en ik dit weer stap voor stap aangeleerd aan de kinderen, eerst de bewegingen en de benamingen ervan duidelijk gemaakt, dan het terrein laten verkennen en dan het eigenlijke spel, zonder tikker weliswaar.

De ene groep kinderen kon het spel al beter dan de andere maar ze hadden weer groot plezier en ze konden zich eens goed uitleven.

Les lezen met de enveloppen

Ik heb allemaal woordkaartjes met een tekening op de achterkant per letter van het alfabet gemaakt en deze in een enveloppe gestoken. Deze enveloppen hangen nu aan een waslijn in de klas van K3 en aan de hand hiervan heb ik een leeslesje gegeven voor heel de klas. De bedoeling was dat de kleuters de Engelse woordjes konden opzeggen aan de hand van de prenten en dat ze de eerste letter fonetisch konden opzeggen en aanduiden. Daarna mocht er iemand het kaartje in het juiste mandje leggen. Ik deed dan een spelletje waarbij er iemand een afbeelding moest uitbeelden en de rest deze dan moest raden. Dit vonden ze ook fijn, al vonden ze het ook moeilijk om zelf creatief te zijn in het uitbeelden. De volgende dag heeft madame Victoria zelf het spel gedaan in de klas omdat ze het zo fijn vond.

Ik heb dan op vrijdag dit nog eens gedaan met andere enveloppen maar op vrijdag zijn de kinderen heel moe en kunnen ze zich moeilijk concentreren. Ik nam het eerste lesuur over van de juf en bracht de enveloppen aan met de letters f, g en e. Eerst heb ik de vorige letters herhaald (wat de juf raar vond). Wat mij opviel was dat vooral de betere leerlingen telkens antwoorden, de rest lag in slaap of was aan het babbelen met zijn of haar buur. Als ik eens iemand anders liet antwoorden en hij of zij het niet wist zei de juf tegen dat kind “You are lazy”. Het laatste halfuur wou ik hen ook laten schrijven in hun schriftjes maar daar was te weinig tijd voor dus konden er telkens maar vier leerlingen aan het bord komen. Jammer dat niet iedereen zo de letters konden oefenen.

Als er trouwens te veel rumoer in de klas was moesten de kinderen hun armen omhoog steken en zo een hele tijd blijven zitten tot de juf zei dat het wel genoeg was. Als de juf weg ging is het voor mij onmogelijk om les te geven omdat de kinderen dan niet meer stil zijn en ook totaal niet luisteren naar wat ik zeg omdat ze het niet verstaan en te moe zijn.

Creative arts

In P2 heb ik creative arts gegeven waarbij de kinderen een eigen windmolentje mochten maken. De bedoeling was dat ze op de blaadjes iets symmetrisch zouden tekenen en deze dan inkleuren. Daarna vouwde ik de blaadjes om op een stokje. Ze mochten achteraf allemaal samen met de windmolentjes over de speelplaats lopen. Dat vonden ze super leuk! Het was fijn om ze zo fier met hun windmolentje naar huis te zien stappen.

Ook in K3 heb ik geholpen bij creative arts. De opdracht was ‘teken een zebra’. De kinderen tekenden de zebra in alle kleuren van de regenboog wat de juf heel amusant vond en ze lachte ook met de tekeningen van de kinderen waar de kinderen bij waren.

Meestal tekenen de kinderen iets na wat de juf op het bord heeft getekend, bijvoorbeeld een bloem of een vlinder, die ze dan exact moeten overnemen in hun schriftje. Hierop krijgen ze dan een score. Sommigen hebben een 10 op 10 anderen zijn gebuisd omdat de tekening niet exact is wat de juf zou willen. Geen wonder dus dat de kinderen in P5 helemaal geen raad weten als ze iets zelf moeten verzinnen op hun blad, tegen dan is hun creativiteit er helemaal uitgewerkt!

Klasovername

In K2 was de juf afwezig en heb ik samen met een andere vrijwilligster de klas proberen over te nemen. Dit ging echt slecht! De kinderen luisteren totaal niet als er geen juf bij is, ze vechten met elkaar en beginnen echt de aap uit te hangen, vreselijk! Uiteindelijk hebben we twee leerlingen van P5 erbij gehaald zodat die de kinderen in toom konden houden en het Engels konden vertalen naar het Dagbanli. Maar ik doe het niet meer zo vlug, een klas overnemen, pfff!

Het compoundleven

Ondertussen heb ik al een weekje in de compound geleefd. Het valt echt heel goed mee. De mensen zijn super vriendelijk en staan direct klaar met het eten, ze halen direct een bank voor je om op te zitten (zij zitten eigenlijk altijd op de grond tijdens het eten) en groeten ons heel enthousiast als we toekomen. De kinderen willen altijd onze fiets wegzetten en ’s avonds spelen we dan samen een spelletje memory. De ouders kunnen amper Engels maar via de kinderen kunnen we wel wat communiceren met elkaar. Douchen lukt ook al steeds beter en vlugger met de emmer, het is wel echt zalig om zo onder de sterrenhemel je te staan wassen, goed fris en donker genoeg voor wat privacy.

Ik slaap elke nacht buiten met een muskietennet boven mijn matras opgehangen aan een wasdraad. Zo is het goed fris en kan je ’s avonds genieten van de sterren en de maan (de maan ziet er trouwens hier anders uit, de halve maan is helemaal gekanteld en ligt met de bolle kant vanonder, ja ik observeer de maan iedere avond en merk de vorderingen naar volle maan goed op!). Af en toe komt er een geit langs die eens naar je kijkt en dan weer dwaas verder loopt. In mijn hut leven er trouwens heel wat dieren: kakkerlakken, hagedissen, spinnen en andere insecten, op dat vlak lig ik toch ook liever buiten.

In de compound zelf komen en gaan er ook mensen heel de dag door. Zowel buren als verkoopstertjes als geiten lopen binnen en buiten. Niemand moet een afspraak maken en niemand die eens zegt ‘Nu past het toch wel even niet hoor’. Toch wel relaxt, zo’n manier van leven.

Op een morgen loopt één van mijn gastbroertjes achter een kippetje aan om hem te vangen, hij zegt tegen ons “must kill him” maar gelukkig doet hij dat niet waar wij juist aan het ontbijten zijn, maar wordt hij ergens verderop gekild buiten ons gehoor en gezichtsveld. Even later vertrekt hij naar school. Nee, tv mis ik hier echt niet.