Deze week is het maar een korte week want het is dinsdag feestdag, Onafhankelijkheidsdag. Ghana is op 6 maart 55 jaar onafhankelijk en dat wordt gevierd. 's Morgens wordt er een grote mars georganiseerd op het plein waarbij het leger, de luchtmacht en verschillende scholen gaan marcheren voor de burgemeester en allerlei belangrijke chiefs. Een hele serieuze bedoening dus.

We zijn vroeg opgestaan om er goed op tijd te zijn, om 7u zou het beginnen, maar natuurlijk begon het bijna 2 uur later pas. De mensen die opgesteld stonden om te gaan marcheren stonden pal in de zon en er vielen een heel deel flauw ,die werden dan afgevoerd op een brancard. Na een hele tijd wachten begon de mars eindelijk. Troepen marcherende mensen kwamen langs allemaal in een ander uniform en heel serieus kijkend, na een tijd hadden de andere vrijwilligers en ik het wel gehad en gingen we iets drinken een beetje verderop. Daar waren wij de attractie en werden we omringd door allemaal kinderen, die om de haverklap weg werden gejaagd door de eigenaar van de bar.

In de Kidz Active School hebben we een derde verhaal voorbereid voor het vijfde leerjaar, de oudste kinderen op school. We hebben het boekje van 'De mooiste vis van de zee' voorbereid. Aan de hand van een filmpje op de computer hebben we het getoond en verteld aan de kinderen. Op zich is dit verhaal voor kleuters bedoeld maar de kinderen waren heel gefascineerd aan het meevolgen en achteraf bij de terugblikvragen konden ze op alle vragen een antwoord geven. Kristof had veel materiaal meegenomen vanuit België over dit verhaal, namelijk een memorie, een zwarte pietenspel en een grote puzzel. Deze gingen we in de klas in kleine groepjes aanbieden samen met een knutselactiviteit. De kinderen waren super enthousiast! Ook al waren het spelletjes die wij in de kleuterklas zouden aanbieden, voor hen was het helemaal nieuw en dus heel boeiend.

De volgende dag waren ze nog over 'The Rainbow Fish' aan het praten.

De kinderen kunnen wel niet goed tegen hun verlies, wat voor veel geruzie en discussies zorgde in het Dagbani, vooral de meisjes waren heel heftig! Maar ze hadden er enorm plezier aan en dat is het voornaamste.

Bewegingsles

Ook heb ik samen met Jennifer weer een bewegingsles gegeven in de derde kleuterklas. Aangezien ze niet veel sport krijgen is dit voor hen helemaal nieuw en heel erg leuk. We nemen telkens groepjes van tien uit de klas om de regels deftig te kunnen aanleren. Het spel ging als volgt: de kinderen moeten de dieren van de jungle nabootsen en zo onder de mangoboom bewegen. Als ik een ander e prent van een dier omhoog hield moesten ze vlug veranderen van beweging. Tegen het einde moesten ze op een geluidsignaal stoppen en muisstil gaan staan.

Eerst leerden we hen de juiste Engelse benamingen voor alle dieren en vervolgens de juiste beweging die erbij hoorde. Een heel simpele les maar toch ook heel moeilijk voor hen! Eerst en vooral kunnen ze zo moeilijk Engels en worden ze heel vlug afgeleid door omringende omstandigheden zoals andere kinderen die plots uit hun klas zijn en staan te kijken naar hen, een ruzie, enzo. Maar al bij al was het heel geslaagd en konden de kinderen de dierenbenamingen beter onthouden aan de hand van de bewegingen en de prenten. Een geslaagde bewegingsles gecombineerd met Engelse initiatie!

Wa

Dit weekend gaan we naar Wa om nijlpaarden te gaan spotten en in een boomhut te gaan slapen. Om daar te geraken moeten we weer een bus nemen zoals naar Mole, maar dan nog verder. Om de bustickets te kopen moet je 's morgens om vier uur aan de busloketten gaan wachten om een kaartje te kunnen bemachtigen. Jennifer ging dit samen met Roy doen maar zij moesten meer dan 2 uur wachten op de ticketverkoper. En wat bleek? Hij verkocht maar één ticket per persoon dus moesten we onze trip een dag uitstellen zodat we allemaal samen vrijdagnacht naar de busloketten konden gaan voor een ticket. Ik dus samen met Danae, die dicht bij mij woont, om kwart over drie 's nachts door Tamale gefietst, Kristof, Corine en Tamara onderweg opgepikt, tot aan de busloketten in de stad. Ook een belevenis trouwens om zo midden in de nacht te fietsen in Ghana. Geen verkeer en enkel wat straathonden, die met wat verbeelding op hyena's lijken, en veel mensen die gewoon buiten op een bank liggen te slapen.

Na een goed uur te hebben gewacht bij de busloketten komt de verkoper van de ticketen er aan, en je raadt het nooit, hij is zijn sleutel vergeten! Hij kan dus niet in het loket geraken voor de tickets. Na onze namen op een papier te hebben geschreven met een nummertje ervoor (de zitplaatsen) stuurt hij ons weg en zegt dat we de tickets in de namiddag kunnen ophalen. Oké, in de namiddag (verrassend snel) zijn we dan toch in ons bezit van de tickets naar Wa.

De volgende morgen sta ik weer vroeg op om de bus te halen om half vijf. Tegen 6u00 vertrok de bus. Het gangpad van de bus werd volgestouwd met dozen vol met stereo-installaties. Wij die helemaal vanachter zaten konden dus onmogelijk nog 'op een normale manier' uit de bus, wat niet nodig blijkt voor de komende vijf uur, tot aan onze eerste pauze. Voor onze pauze werd de bus tegen gehouden aan een bareel door de politie. Na meer dan een uur telefoontjes, in- en uit de bus zijn gestapt heeft de politie alle dozen met de stereo-installaties in beslag genomen. Blijkt dat deze illegaal door het land werden vervoerd. Deze politiecontroles staan er om dievenbendes op te kunnen pakken die langs de weg reizigers overvallen. Blijkbaar is dit toch een probleem hier in Ghana en komt het regelmatig voor dat een bus wordt tegengehouden door zo'n bende en al de inzittenden hun bezittingen moeten afgeven.

Na een busrit van meer dan 8 uur, een hele hobbelige weg met onmenselijk hoge verkeersdrempels, komen we aan in Wa. Onderweg zijn we aan de praat geraakt met een Ghanees op de bus. Hij heeft ons in Wa geholpen om de juiste trotro te vinden en ging zondagmorgen onze terugreistickets kopen. Zo maar, helemaal voor niets en voor vreemden gaat hij twee dagen om 4 uur 's nachts daar staan voor ons, eerst voor de tickets en dan om deze aan ons te geven op maandagmorgen. Ja, de vriendelijkheid en behulpzaamheid is hier heel opmerkelijk in Ghana!

In WA moesten we nog eens drie uur lang rijden met de trotro. Door het Afrikaanse primitieve land reden we richting Wechiau. Het was heel boeiend om de voorbijvliegende taferelen te zien tijdens de rit. De kinderen van de hutjes waar we voorbij reden kwamen enthousiast naar buiten om ons uit te zwaaien. Ook zaten er twee van ons op het dak van de trotro, wat voor de plaatselijke bevolking enorme speciaal was om te zien. Zelfs de volwassenen wezen ons na en lachten er hartelijk om.

In Wechiau hebben we wat eten ingekocht en zijn dan met een soort van jeep naar onze verblijfplaats gereden. Deze rit duurde ongeveer een goed uur en we komen uiteindelijk aan om 18u. Op onze overnachtingplaats was er geen stromend water of elektriciteit. Koken deden we op houtskolen (noedels!) en wassen deden we ons niet. Gewoon met onze kleren aan op een matras op het dak van het gebouw. Ze hadden wel een muskietennet over onze matrassen gespannen. Wel één vol gaten, maar het was wel een muskietennet dus ik heel blij.

Tot mijn verbazing werd ik om 1u00 wakker van de kou! Het was verschrikkelijk hard afgekoeld en iedereen lag te bibberen in zijn bed. Omdat het overdag zo warm was en het in Tamale ook niet echt afkoelt ‘ s nachts, hadden we ons hierop totaal niet voorzien.

Zondag zijn we heel vroeg opgestaan om op riviersafari te gaan om de nijlpaarden te gaan spotten. Na meer dan een uur varen eindelijk toch zeven nijlpaarden in het water gezien. Echt wel grote beesten, en ze briesen echt zoals paarden.

In de namiddag zijn we naar de boomhut verhuist. Met onze bagage en al in een bootje en na een klein uurtje afgezet in 'the middle of nowhere', aan onze boomhut. De kanovaarders gingen terug weg en daar stonden we, geen bereik met onze gsm's, we zaten op het netwerk van Burkina Faso, en geen menselijke ziel in de verte te bespeuren. Op de junglegeluiden na was het er helemaal verlaten. Wel had je een mooi uitzicht op de rivier en af en toe hoorde je een nijlpaard in de verte roepen. Twee van ons gingen even een wandelingetje doen maar kwamen al snel weer terug omdat ze de voetsporen van nijlpaarden hadden gezien. Die beesten wil je toch liever niet tegen het lijf lopen als je weet dat zij de meeste menselijke slachtoffers maken onder de wilde dieren in Afrika.

Wij onze wekker om 2uur ‘s nachts gezet in de hoop dat de trotro ons op tijd zou afhalen om ons terug naar het busstation in Wa te brengen. Maar natuurlijk is er om twee uur geen trotro te bespeuren in de verre omtrek van onze boomhut. Wij dus maar terug gaan slapen (weer bitter koud!). Plots word ik wakker van een gebrom. Als ik mijn ogen open zie ik vanuit de verte twee koplampen opdoemen, de trotro! Wij springen uit ons bed en beginnen onze spullen in te pakken. Het is 4 uur en om 5u zou onze bus vertrekken in Wa naar Tamale. Wij melden aan onze chauffeur dat de bus om 5uur vertrekt en hij zegt: 'Not always.' Met die 'geruststellende' gedachte vertrekken we richting Wa.

En tegen half zes zijn we bij het busstation en staat de bus er nog! Voor één keer toch blij met de Ghanese uurregelingen. En onze lieve vriend van de heenweg heeft vier bustickets kunnen regelen. Vier? Oei, we zijn met zes! Twee moeten, na lang wachten en discussiëren met de buschauffeur rechtstaan tijdens de busrit. De bus wordt ook letterlijk weer volgestouwd met mensen. Je kan je voeten amper plat op de grond zetten. De Afrikaanse mensen staan kaarsrecht tijdens de hele rit, terwijl wij ons om de twee minuten in een andere, betere houding proberen te wringen. Ja, die blanken zijn ook niets gewoon, zie je ze denken.

Na 8 uur busrijden, afwisselend recht te hebben gestaan, terug in Tamale.

Na bijna drie dagen je niet te hebben gewassen, te hebben gezweet en vol stof te zitten, doet een bucketshower ongelofelijk deugd! Ik voelde mij na al mijn vuillagen te hebben verwijderd als herboren! Al bij al waren de zeven nijlpaarden dit hele avontuur wel waard. En zo heb ik ook het echt Afrika weer voor een stukje leren kennen.