Vandaag ben ik mijn fietsen gaan halen. Wel een beetje eng om rond te fietsen in Tamale, zo zonder echte verkeersregels. Meestal fietsen de fietsers ook op het zogenaamde voetpad maar dan moet je echt slalommen tussen de mensen door. De fietsbel is heel handig en gebruik je constant maar een luide claxon zou nog beter zijn, want vaak reageren de mensen nog niet eens als je achter hen rinkelt.

Dan ben ik samen met de andere vrijwilligers mee naar het grote befaamde voetbalstadion van Tamale gegaan. In 2008 hebben ze dit opgebouwd voor de African Cup. Heel mooi en luxueus, al steekt het af tegen de rondomom liggende armoede. Na het stadion ben ik naar het schooltje gaan kijken waar een andere vrijwilliger les gaat geven. Dit was een super klein schooltje en is bedoelt voor kinderen die zo arm zijn dat ze helemaal niet naar school kunnen gaan. Ze leven op straat en moeten een beetje heropgevoed worden. Ze leren op de school vooral hoe zich sociaal correct moeten gedragen en hoe ze regels moeten naleven die bij het naar school gaan horen. Na een tijdje kunnen ze dan naar een gewone school gaan.

Wat grappig was was dat toen ik en de anderen vertrokken met onze fiets dat er bij iedereen een kind van dat schooltje achterop sprong. Wat een plezier hadden ze om zo achterop te zitten bij een blanke. Al vroeg ik mij toch af hoe lang ze zo op de fiets zouden blijven zitten want op die zandwegen is het sowieso niet makkelijk fietsen. Maar op het eerste kruispunt sprongen ze er vanzelf af en zwaaiden ze nog enthousiast naar ons terwijl we wegreden.

Op de terugweg zijn we gestopt bij een naaiatelier waar een groepje vrouwen kleren aan het naaien waren. Kleren en mooie stoffen vind je in Ghana overal en is echt een vorm van luxe als je je dit kunt veroorloven. In iedere straat zitten er naaistertjes te naaien en kan je met een stuk stof een kledingsstuk op maat laten maken. Dit ben ik nog van plan om te doen tijdens mijn verblijf hier.

Tijdens de rit naar het kantoor, zwetend, puffend en tranend van het stof, stopt Bash en zegt dat we even moeten wachten en gaat hij even een broek kopen bij een kraampje. We kijken elkaar nogal geamuseerd aan.

In de namiddag ben ik naar een compound geweest waar Sylvester, het hoofd van de Kidz Active school, woont. Daar heeft hij een hele uitleg gedaan over hoe de mensen leven in een compound. Ik vond het heel erg gezellig zo tussen de verschillende hutjes en tussen de loslopende kippen en geiten, en de lucht was er opvallend beter dan in de stad. Ik heb mee de fufu gestampt, wat echt niet zo vlot ging! Die vrouwen doen het gelijk niets maar je moet er echt behoorlijk wat armspieren voor hebben. Dan mocht ik er ook eens van proeven. Fufu is een plaatselijke specialiteit en lijkt een beetje op deeg, maar een andere smaak, moeilijk uit te leggen. Er zit eigenlik amper smaak aan maar met een goed sausje is het best wel lekker. Ook yam is een specialiteit, dit smaakt een beetje naar aardappel.

Dan heb ik voor de eerste keer de Kidz Active school gezien waar ik de komende maanden ga werken. De buurtkinderen vormden een enthousiast groepje achter ons en noemden ons 'salamenga's', wat zo goed als blanke betekend.

Morgen verhuis naar een gastgezin, spannend!