Na een vlucht met een tussenstop in Casablanca, Marokko, veel turbulentie, oncomfortabele houdingen kom ik 's morgens 5u00 plaatselijke tijd aan op het vliegveld in Accra. Bij de douane moet ik passeren om vingerscans en een gezichtscan te laten afnemen.

Wat een opluchting, mijn valiezen zijn goed toegekomen en ik vind ze vrij snel terug op de band. Als ik verder wandel zie ik dat er een hele rij mensen staan die hun bagage helemaal moeten uitpakken om te tonen dat ze niets verboden het land mee in smokkelen. Ik denk al, o ow, moet ik hier mijn mooi in elkaar gepuzzelde valies helemaal uitstallen? Maar wij mogen gewoon passeren zonder enige controle, fioew! Alex, onze gastheer, staat ons al op te wachten om ons naar onze eerste verblijfplaats te brengen in Accra.

Tijdens de rit zo 's morgens vroeg staar ik met open mond door het raam naar de voorbij vliegende taferelen en besef ik nog niet helemaal dat ik echt in Afrika ben. Wat me opvalt zijn de hele oude krotten met daartussen af en toe een heel modern gebouw met een groen grasperkje ervoor, wat nogal afsteekt tegen de bruine stoffige straten van Accra. Er lopen overal kinderen die in schooluniform erop uit trekken om naar school te gaan. Het verkeer gaat heel snel, en er zijn blijkbaar wel verkeersregels maar er is niemand die er zich aan houdt. Gewoon gaan als je kan en vollenbak toeteren, anders kom je nergens. De claxon wordt hier meer gebruikt dan de rem laat ik het zo stellen. De voetgangers, fietsers en geiten springen aan de kant voor de auto's, goeie reflexen moet je hier zeker hebben.

Ook vallen mij de vele vrouwen op met manden gevuld met allerlei verkoopwaar, zoals fruit, muntjes, waterzakjes, toiletspullen, noem maar op! Alles is op straat te koop.

Deze dag mogen we Accra gaan ontdekken. We hebben een wegbeschrijving om tot aan het strand te geraken meegekregen van onze gastvrouw en met volle moed gaan we op pad. Op het zandwegje komen we al heel wat tegen, onder andere een groepje mannen onder een boom die ons enthousiast begroeten. Na wat heen en weer gepraat blijkt er ook een leraar bij te zijn. Zijn antwoord waarom hij nu niet aan het lesgeven is, want het is maandagvoormiddag, luidde als volgt: 'Gisteren was het voetbalmatch en ja, ik ben een beetje moe om te gaan werken, maar morgen ga ik terug werken hoor!'

De kinderen die ik onderweg tegen kom zwaaien enthousiast naar mij en stralen als ik terug zwaai.

Na eindelijk een taxi gevonden te hebben, eerst goed een prijs afgesproken te hebben, reden we al een stuk in de goede richting. We stapten over in een trotro, het Afrikaans openbaar vervoer, een gammele busje dat ieder moment lijkt uiteen te vallen. Echt wel leuk om mee in te rijden want meer in Afrika kon ik mij niet voelen, zo met vier op de achterbank in een propvol busje met enkel zwarten. Plots staat daar naast mij door het raam een vrouw met heel veel kilo's water op haar hoofd. Zalig, want het is echt wel heet daar op die achterbank. Je kan trouwens overal frisse waterzakjes kopen wat echt heel handig is, ik drink hier liters water! Al is het wel even wennen om een deftig drinkgaatje te maken in zo'n zakje en dan zonder al te veel smossen te drinken.

Na weer een overstap naar een andere trotro, wat veel moeite gekost had want alle trotro's lijken het zelfde maar rijden naar een andere bestemming, rijden we nu echt richting het strand. De mensen van de trotro's roepen luid naar waar ze gaan, maar door de drukte en doordat iedereen door elkaar roept, en de plaatsbenamingen nog voor ons onuitspreekbaar zijn, is het echt moeilijk voor ons om de juiste trotro te vinden. Maar hulp krijgen we van alle mensen spontaan! Echt waar, super vriendelijke mensen! Maar het systeem van de trotro's is voor mij nog Chinees.

Uiteindelijk komen we aan bij 'La Badi Beach' en springt een heel groot luxe hotel ons in het oog. Het bevalt mij eigenlijk niet zo hier wegens te toeristisch. Allemaal blanken en tot tegenstelling in de stad klampen hier de zwarte mensen ons heel de tijd aan om dingen te verkopen. Erg vervelend, dus na een korte wandeling met de voeten in de Ghanese zee en een frisse cola zijn we weer weg. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan!

Er komen allemaal taxi's langs die toeten dat we kunnen meerijden, maar wij willen een trotro nemen, veel leuker, maar alle trotro's rijden niet naar wij heen willen, namelijk de markt. Na een hele tijd toch maar een taxi genomen, en dan komen we aan op de markt waar we iets te eten willen kopen. En op de markt kun je dus echt alles kopen, van fruit tot schermreinigers voor je laptop.

Na een man die bij zijn kraampje in slaap was gevallen wakker te hebben gemaakt, hij was heel verrast dat hij klanten had, blanken nog wel, kopen we een rietstengel van hem. Even later in de trotro, beladen met nog een ananas, een mango en een paar platte bananen, rijden we weer terug naar ons gasthouse. Één probleem we weten de plaats wel maar niet het juiste adres dus na heel wat rond gerij in een taxi en heen en weer getelefoneer met onze gastvrouw komen we dan toch aan op een herkenbare plaats.

Het was een hele tocht om zo even naar het strand te gaan, waarvan we heel wat uren vooral onderweg waren. This is Africa.

Btw, het fruit was echt super lekker!

's Avonds sprong ineens de elektriciteit uit. Daar zat ik dan in het donker tastend naar mijn zaklamp. Waar had ik die nu weer gestoken? Ook het gsmnetwerk valt hier geregeld uit waardoor je plots geen bereik meer hebt. Allemaal vrij normaal in Afrika.