Zondag 12 februari: De kerkdienst en het “Chief-festival”

Voor het eerst gefietst van mijn gastgezin tot het kantoor. Best wel een eindje! En dan nog bergop en in de uitlaatgassen! Pff, niet echt gezond. Wat er hier ook uit die auto's komt, pure zwarte rook. Ik zet mijn zonnebril op puur tegen het stof, niet voor de zon want die komt er amper door door het stof. Gelukkig kan ik op het kantoor iets fris drinken.

Vanmorgen ben ik naar de mis geweest en ik moet zeggen, die was echt veel leuker dan de mis bij ons. Veel zingen, met klappen, trommels en dansen erbij, en iedereen doet mee. De kinderen dansen tijdens de zangmomenten vooraan rond het altaar. Als de preek van de priester te langdradig wordt gaan ze languit op de bank liggen en doen ze een dutje. Op het einde van de mis moeten de 'nieuwen' zich voorstellen. Wij dus zijn dus één voor één gaan rechtgestaan en hebben onze naam, vanwaar we komen en wat we hier gaan doen verteld. De mensen klapten dan telkens voor ons. Op het einde gaf zeker de helft van de kerk mij een hand en zeiden ze dat ik welkom was.

Vandaag heb ik een groepje Amerikaanse studenten ontmoet die hier voor een weekje waren. Ze hadden allemaal lange broeken aan, sprotschoenen en een t-shirt met kwart mouwen en ze verbleven in de chiefs palaze. De blanken die ik tot nu toe ontwoet heb zijn vooral Nederlanders of Amerikanen.

In de namiddag ben ik naar het festival in Tamale geweest. De chiefs van Tamale werden er geëerd door de bevolking en werden door massa's mensen begeleid in een grote stoet. Er werd veel getrommeld en er werd met geweren geschoten in de lucht. Toch pijnlijk voor mijn oren! Maar het was echt wel de moeite om erbij te zijn. De mensen trokken van ons foto's, we waren zelf een soort van attractie op het feest.

Na een moeilijke tocht terug tussen de massa wringend ben ik teruggeraakt in het kantoor. Ik was doodop en dan nog met de fiets terug naar mijn gastgezin! En ja, het feest was nog niet afgelopen dus zat ik vast achter een stoet mensen die achter de chief aan het lopen waren. Uiteindelijk ben ik en Danae er toch door geraakt.

Ik ben blij dat Danae haar gastgezin vlak bij is want zo kunnen we samen naar huis fietsen, zo in het donker is dat toch maar eng. Je ziet geen steek en die zwarte mensen zijn helemaal gecamoufleerd zo in het donker, dus plots duikt er voor je een fietser op en rechts houden dat doen ze niet.

De nachten hier zijn wel zwaar want je wordt vroeg wakker door de moskee. Nu zit er ook nog eens een haan bij mij op de koer die om het uur zijn keel open zet. Echt heel vervelend. Ik kan het geluid van een haan echt niet meer af.

Grappig weetje: één van de kinderen in mijn gastgezin vroeg of ik Justin Bieber ken. Ja, zelfs in Afrika is hij zeer begeerd bij de tienermeisjes!

Ook nog grappig: deze morgen weerklonk de muziek van Milow op de binnenplaats en hoorde ik dat één van de zoons alles mee aan het zingen was, terwijl deed hij zijn was.

11 februari: In het gastgezin

Vandaag toegekomen in het gastgezin. Ik had toch wel wat zenuwen. Uiteindelijk valt het best wel mee, maar het voelt allemaal nog wat onwennig aan. De ouders kunne niet zo vlot Engels en ik moet vaak 'sorry, what did you say?' zeggen. De kinderen zijn wel super vriendelijk en ze verstaan en praten beter Engels dus met hen kan ik wel goed communiceren.

Ik heb vanavond iets heel zwaars gegeten, ben even de naam vergeten, en ik hoop dat mijn maag het kan verdragen want het eten is hier wel lekker, maar heel zwaar en je krijgt grote porties.

De wc is hier een gat in de grond, er liep daarjuist een kakkerlak weg toen ik het deksel wegdeed. Brrrr! Ze hebben een douche, maar die is kapot, de gastmama zei dat die morgen gemaakt ging worden, ik dacht bij mijn eigen ‘ja, dat zal wel'. Dus moet ik het met een emmer te doen en een kopje. Verrassend genoeg gaat dit perfect, je maakt lichaamsdeel per lichaamsdeel nat en dan zeep je je in en dan spoel je je weer helemaal af, enkel de haren zijn wat moeilijker om uit te spoelen. Ik gebruik nog geen één hele emmer, terwijl ik thuis vaak liters laat stromen uit de douche. Toch een andere manier van omgaan met water hier. Het is hier wel stukken warmer en zo'n koude douche is dus echt wel welkom, thuis zou ik dit niet kunnen puur omdat het te koud is.

Vrijdag 10 februari: De compound

Vandaag ben ik mijn fietsen gaan halen. Wel een beetje eng om rond te fietsen in Tamale, zo zonder echte verkeersregels. Meestal fietsen de fietsers ook op het zogenaamde voetpad maar dan moet je echt slalommen tussen de mensen door. De fietsbel is heel handig en gebruik je constant maar een luide claxon zou nog beter zijn, want vaak reageren de mensen nog niet eens als je achter hen rinkelt.

Dan ben ik samen met de andere vrijwilligers mee naar het grote befaamde voetbalstadion van Tamale gegaan. In 2008 hebben ze dit opgebouwd voor de African Cup. Heel mooi en luxueus, al steekt het af tegen de rondomom liggende armoede. Na het stadion ben ik naar het schooltje gaan kijken waar een andere vrijwilliger les gaat geven. Dit was een super klein schooltje en is bedoelt voor kinderen die zo arm zijn dat ze helemaal niet naar school kunnen gaan. Ze leven op straat en moeten een beetje heropgevoed worden. Ze leren op de school vooral hoe zich sociaal correct moeten gedragen en hoe ze regels moeten naleven die bij het naar school gaan horen. Na een tijdje kunnen ze dan naar een gewone school gaan.

Wat grappig was was dat toen ik en de anderen vertrokken met onze fiets dat er bij iedereen een kind van dat schooltje achterop sprong. Wat een plezier hadden ze om zo achterop te zitten bij een blanke. Al vroeg ik mij toch af hoe lang ze zo op de fiets zouden blijven zitten want op die zandwegen is het sowieso niet makkelijk fietsen. Maar op het eerste kruispunt sprongen ze er vanzelf af en zwaaiden ze nog enthousiast naar ons terwijl we wegreden.

Op de terugweg zijn we gestopt bij een naaiatelier waar een groepje vrouwen kleren aan het naaien waren. Kleren en mooie stoffen vind je in Ghana overal en is echt een vorm van luxe als je je dit kunt veroorloven. In iedere straat zitten er naaistertjes te naaien en kan je met een stuk stof een kledingsstuk op maat laten maken. Dit ben ik nog van plan om te doen tijdens mijn verblijf hier.

Tijdens de rit naar het kantoor, zwetend, puffend en tranend van het stof, stopt Bash en zegt dat we even moeten wachten en gaat hij even een broek kopen bij een kraampje. We kijken elkaar nogal geamuseerd aan.

In de namiddag ben ik naar een compound geweest waar Sylvester, het hoofd van de Kidz Active school, woont. Daar heeft hij een hele uitleg gedaan over hoe de mensen leven in een compound. Ik vond het heel erg gezellig zo tussen de verschillende hutjes en tussen de loslopende kippen en geiten, en de lucht was er opvallend beter dan in de stad. Ik heb mee de fufu gestampt, wat echt niet zo vlot ging! Die vrouwen doen het gelijk niets maar je moet er echt behoorlijk wat armspieren voor hebben. Dan mocht ik er ook eens van proeven. Fufu is een plaatselijke specialiteit en lijkt een beetje op deeg, maar een andere smaak, moeilijk uit te leggen. Er zit eigenlik amper smaak aan maar met een goed sausje is het best wel lekker. Ook yam is een specialiteit, dit smaakt een beetje naar aardappel.

Dan heb ik voor de eerste keer de Kidz Active school gezien waar ik de komende maanden ga werken. De buurtkinderen vormden een enthousiast groepje achter ons en noemden ons 'salamenga's', wat zo goed als blanke betekend.

Morgen verhuis naar een gastgezin, spannend!

Donderdag 9 februari: Introductie

Vanmorgen heb ik jembéles gekregen. Ik vond het behoorlijk goed gaan, zo voor de eerste keer. En het is echt wel een feit dat wij Westerse mensen niet zo'n goed gevoel voor ritme hebben. De allerkleinsten staan hier al te shaken bij het minste streepje muziek.

In de namiddag zijn ben ik mee gaan zwemmen in het zwembad van Tamale. Het is echt nog wel een chique zwembad, met douches en kleedhokjes. Indien het water wordt afgesloten kan ik me hier dus gaan douchen.

Woensdag 8 februari: In Tamale

Vandaag ben ik door Tamale geloodst door Bash en heb ik het internet café, de post en de plaatselijke supermarkten gezien. Maar het meeste koop je gewoon langs de weg op straat aan een kraampje. Wat ik voor de eerste keer vandaag gegeten heb was een appelsien, maar zo lekker! Niet normaal! Ik ga er de komende maanden echt zoveel van blijven smullen als ik kan.

Vermageren ga ik hier in ieder geval niet, eerder bijkomen. Het eten is hier eigenlijk echt heel lekker maar bevat tegelijkertijd veel koolhydraten, en je bord ligt goed vol, met alle gevolgen van dien dus.

's Avonds ben ik mee naar de voetbal gaan kijken want ze spelen de African Cup en Ghana zat in de halve finale, maar ze hebben niet gewonnen. Jammer want het zou fijn om hier de finale met Ghana erin mee te maken aangezien ze hier helemaal gek zijn op voetbal. Op elk plekje dat een beetje vrij is wordt er gevoetbald, wel leuk om te zien!

Dinsdag 7 februari: De bus naar Tamale

De volgende morgen stond ik op om 15u30 om de bus te halen die ons dan naar Tamale zou brengen. De bus zelf was echt een luxe tegenover het vliegtuig van de vorige nacht. Veel beenruimte, airco en een goed zicht op de buitenwereld. Het irritante was wel dat de radio vrij luid stond en dat de presentator heel de tijd aan het praten was, en als er een liedje werd gedraaid zong hij nog eens kattenvals mee! Ook de reclame is hier iets apart, ze prijzen het product aan en herhalen dan steeds hetzelfde telefoonnummer waarnaar je moet bellen indien je het product wil kopen.

Na meer dan 12uur het land te doorkruisen en toch op één of andere manier een comfortabele slaaphouding te vinden, en drie stoppauzes kom ik aan in Tamale. Daar worden we weer opgewacht, deze keer door Bash. Als we in de taxi stappen worden onze koffers, acht grote valiezen, in de koffer gepropt waardoor de koffer niet meer toe geraakt. Danae en ik die op de achterbank zitten houden langs binnen de rugzakken vast, in de hoop dat ze niet eruit zouden vallen.

Op kantoor is het echt wel gezellig. De geiten, de kippen en de hagedisjes lopen er rustig rond. De geiten gaan 's avonds terug naar hun baasje, maar overdag lopen ze allemaal vrij rond. Grappig om ze te horen mekkeren, echt alle soorten van mekkeren heb ik gehoord, en ja, er zit heel wat variatie in!

Echter uitslapen kan je hier niet doen, om 4u begint hier de moskee luidkeels te jammeren. Pfff, en vanaf dan kan je niet meer deftig inslapen.

Maandag 6 februari: Aankomst in Accra

Na een vlucht met een tussenstop in Casablanca, Marokko, veel turbulentie, oncomfortabele houdingen kom ik 's morgens 5u00 plaatselijke tijd aan op het vliegveld in Accra. Bij de douane moet ik passeren om vingerscans en een gezichtscan te laten afnemen.

Wat een opluchting, mijn valiezen zijn goed toegekomen en ik vind ze vrij snel terug op de band. Als ik verder wandel zie ik dat er een hele rij mensen staan die hun bagage helemaal moeten uitpakken om te tonen dat ze niets verboden het land mee in smokkelen. Ik denk al, o ow, moet ik hier mijn mooi in elkaar gepuzzelde valies helemaal uitstallen? Maar wij mogen gewoon passeren zonder enige controle, fioew! Alex, onze gastheer, staat ons al op te wachten om ons naar onze eerste verblijfplaats te brengen in Accra.

Tijdens de rit zo 's morgens vroeg staar ik met open mond door het raam naar de voorbij vliegende taferelen en besef ik nog niet helemaal dat ik echt in Afrika ben. Wat me opvalt zijn de hele oude krotten met daartussen af en toe een heel modern gebouw met een groen grasperkje ervoor, wat nogal afsteekt tegen de bruine stoffige straten van Accra. Er lopen overal kinderen die in schooluniform erop uit trekken om naar school te gaan. Het verkeer gaat heel snel, en er zijn blijkbaar wel verkeersregels maar er is niemand die er zich aan houdt. Gewoon gaan als je kan en vollenbak toeteren, anders kom je nergens. De claxon wordt hier meer gebruikt dan de rem laat ik het zo stellen. De voetgangers, fietsers en geiten springen aan de kant voor de auto's, goeie reflexen moet je hier zeker hebben.

Ook vallen mij de vele vrouwen op met manden gevuld met allerlei verkoopwaar, zoals fruit, muntjes, waterzakjes, toiletspullen, noem maar op! Alles is op straat te koop.

Deze dag mogen we Accra gaan ontdekken. We hebben een wegbeschrijving om tot aan het strand te geraken meegekregen van onze gastvrouw en met volle moed gaan we op pad. Op het zandwegje komen we al heel wat tegen, onder andere een groepje mannen onder een boom die ons enthousiast begroeten. Na wat heen en weer gepraat blijkt er ook een leraar bij te zijn. Zijn antwoord waarom hij nu niet aan het lesgeven is, want het is maandagvoormiddag, luidde als volgt: 'Gisteren was het voetbalmatch en ja, ik ben een beetje moe om te gaan werken, maar morgen ga ik terug werken hoor!'

De kinderen die ik onderweg tegen kom zwaaien enthousiast naar mij en stralen als ik terug zwaai.

Na eindelijk een taxi gevonden te hebben, eerst goed een prijs afgesproken te hebben, reden we al een stuk in de goede richting. We stapten over in een trotro, het Afrikaans openbaar vervoer, een gammele busje dat ieder moment lijkt uiteen te vallen. Echt wel leuk om mee in te rijden want meer in Afrika kon ik mij niet voelen, zo met vier op de achterbank in een propvol busje met enkel zwarten. Plots staat daar naast mij door het raam een vrouw met heel veel kilo's water op haar hoofd. Zalig, want het is echt wel heet daar op die achterbank. Je kan trouwens overal frisse waterzakjes kopen wat echt heel handig is, ik drink hier liters water! Al is het wel even wennen om een deftig drinkgaatje te maken in zo'n zakje en dan zonder al te veel smossen te drinken.

Na weer een overstap naar een andere trotro, wat veel moeite gekost had want alle trotro's lijken het zelfde maar rijden naar een andere bestemming, rijden we nu echt richting het strand. De mensen van de trotro's roepen luid naar waar ze gaan, maar door de drukte en doordat iedereen door elkaar roept, en de plaatsbenamingen nog voor ons onuitspreekbaar zijn, is het echt moeilijk voor ons om de juiste trotro te vinden. Maar hulp krijgen we van alle mensen spontaan! Echt waar, super vriendelijke mensen! Maar het systeem van de trotro's is voor mij nog Chinees.

Uiteindelijk komen we aan bij 'La Badi Beach' en springt een heel groot luxe hotel ons in het oog. Het bevalt mij eigenlijk niet zo hier wegens te toeristisch. Allemaal blanken en tot tegenstelling in de stad klampen hier de zwarte mensen ons heel de tijd aan om dingen te verkopen. Erg vervelend, dus na een korte wandeling met de voeten in de Ghanese zee en een frisse cola zijn we weer weg. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan!

Er komen allemaal taxi's langs die toeten dat we kunnen meerijden, maar wij willen een trotro nemen, veel leuker, maar alle trotro's rijden niet naar wij heen willen, namelijk de markt. Na een hele tijd toch maar een taxi genomen, en dan komen we aan op de markt waar we iets te eten willen kopen. En op de markt kun je dus echt alles kopen, van fruit tot schermreinigers voor je laptop.

Na een man die bij zijn kraampje in slaap was gevallen wakker te hebben gemaakt, hij was heel verrast dat hij klanten had, blanken nog wel, kopen we een rietstengel van hem. Even later in de trotro, beladen met nog een ananas, een mango en een paar platte bananen, rijden we weer terug naar ons gasthouse. Één probleem we weten de plaats wel maar niet het juiste adres dus na heel wat rond gerij in een taxi en heen en weer getelefoneer met onze gastvrouw komen we dan toch aan op een herkenbare plaats.

Het was een hele tocht om zo even naar het strand te gaan, waarvan we heel wat uren vooral onderweg waren. This is Africa.

Btw, het fruit was echt super lekker!

's Avonds sprong ineens de elektriciteit uit. Daar zat ik dan in het donker tastend naar mijn zaklamp. Waar had ik die nu weer gestoken? Ook het gsmnetwerk valt hier geregeld uit waardoor je plots geen bereik meer hebt. Allemaal vrij normaal in Afrika.

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Esther