Week 8: 26 maart tot 1 april

Zwemdagje met ‘De Vrienden van Kassim’

Vandaag ben ik meegegaan met de organisatie ‘Vrienden van Kassim’. Dit is een organisatie voor kinderen met een handicap waar vrijwilligers die fysiotherapeut of kinesist zijn zich voor inzetten. Normaal gaan zij op huisbezoek bij ieder kind maar één van de vrijwilligsters, Sacha, had het idee om eens naar het zwembad te gaan met een aantal kindjes die wat beter ter been zijn. Sacha ken ik via de organisatie Vrijwillig Wereldwijd en we lunchen vaak samen op het kantoor. Omdat ik en de andere Belgische studenten interesse toonden voor haar project heeft zijn aan ons gevraagd om mee te gaan naar het zwembad als extra begeleiding. Dit is wel nodig omdat de kinderen individuele aandacht en hulp nodig hebben bij het aan- en uitkleden en om in het zwembad begeleid te worden. Dit is namelijk helemaal nieuw voor hen en je weet maar nooit hoe zo’n kindje zou reageren in het water.

Ik vond het toch een hele ervaring om eens mee te gaan met deze kindjes, ze te begeleiden en gewoon om met hen samen te spelen en te eten. Ik merkte direct hoe dankbaar ze waren en hoe hard ze van het zwemmen genoten. Ze lachten, kraaiden en spetterden in het water van plezier.

Ik hield een meisje vast en liet haar door het water glijden en ze kon er geen genoeg van krijgen. Een jongetje met spastische spieren hield ik een tijdje goed vast zodat hij niet onder water zou gaan wat wel wat zwaar was omdat hij plots hele grote en hevige bewegingen begon te maken maar hij was zo tevreden in het water dat ik het er helemaal voor over had.

Wat ik mooi vond was dat de kinderen elkaar totaal niet kenden en dat er toch goed werd samengespeeld. Al waren er ook kinderen die hun bal of zwemband niet wilden delen, maar na wat gediscussieer gaven ze hem toch aan elkaar door. Ook waren ze wat stilletjes in het begin en zeiden ze niet veel maar tegen het einde begonnen ze luider te worden en meer en meer te praten, met elkaar en met ons.

Ik hielp hen met in en uit het water te gaan en er werden drankjes en koekjes uitgedeeld onder de boom, kortom het was een hele gezellige middag.

De kinderen waren toch wel moe tegen het einde van de uitstap, maar ik denk dat ze een onvergetelijke dag hebben gehad!

Voor mijzelf als toekomstig leerkracht was het ook heel boeiend om dit mee te maken omdat ik in mijn toekomstige werkcarrière ook te maken kan hebben met kindjes met een fysieke handicap.

Ik heb afgesproken om volgende dinsdag eens mee te gaan met Sacha op huisbezoek bij een kindje met het syndroom van Down. Ik ben benieuwd hoe zo’n kindje hier in Ghana wordt opgevangen en hoe hier in het dagelijkse leven mee wordt omgegaan.

Bewegingsles 4: De kleuren

Deze bewegingsles verliep heel moeizaam. De kinderen begrepen het Engels niet en kenden de kleuren niet, ook niet na deze een aantal keren te hebben herhaald. De kinderen vonden het heel fijn dat ze een stip kregen op hun hand en neus en waren daar heel erg geboeid mee bezig zodat ze minder aandacht schonken aan ons, de leerkrachten. Ze zwegen niet en babbelden met hun buur, veegden de stoep of keken naar wat er gebeurde op de speelplaats. Als we de kleur hadden benoemd en even later weer vroegen welke kleur hij of zij had keken ze ons aan en begonnen in het wilde weg te raden. Ze keken ook totaal niet naar hun hand maar keken naar ons duidelijk niet wetend wat te zeggen.

De kinderen zijn het niet gewoon om individueel te handelen en reageren vaak in groep in plaats van als individu te denken. Zo was het heel moeilijk voor hen om enkel te reageren als hun kleur werd genoemd. Als er één iemand over liep liepen ze allemaal over. Het was heel moeilijk om hen duidelijk te maken dat ze goed moesten luisteren vooraleer gewoon over te lopen. Zelfs toen een leerkracht het in het Dagbanli had uitgelegd bleven ze meestal in groep reageren. Ze wisten wel nog goed hoe het spel van de vorige keer ging, met de grote bewegingen. Dit was wel positief maar hierbij moesten ze natuurlijk in de hele groep voortbewegen en konden ze gewoon kijken wat de ander aan het doen was wat voor hen echt een gewoonte is.

Omdat de kinderen de basiskleuren totaal nog niet kennen hebben we besloten om volgende week hier verder op door te gaan. Door de kleuren via plaatjes concreter te maken willen we hen deze beter laten onthouden. Toen ik aan hun juf vertelde dat de meeste kinderen totaal geen kleuren kende zei ze verontwaardigd dat ze daar nochtans wel al les rond heeft gegeven. Maar dan antwoorden ze klassikaal en worden ze niet individueel getest of ze het allemaal kennen.

Voetbal = ‘playing ball’

De jongens van k2 hebben “gevoetbald” tegen de jongens van K3. De meisjes mochten aan de kant supporteren. Het was eerder rugby dan voetbal want er zijn geen regels en iedereen loopt gewoon in een hoopje achter de bal. Als er een goal werd gemaakt werd er heel luid gejuicht en de meisjes begonnen enthousiast te zingen.

Positief was wel de groepssfeer bij de meisjes die juichten en zongen langs de kant en zij hadden hier duidelijk meer plezier in dan de jongens in het voetballen. De kinderen konden zich buiten eens uitleven en waren eens uit de klas.

Het negatieve hier was wel dat er dus geen regels waren en er dus niet echt een spel tot stand kwam. Niet iedereen stond op het veld en er waren heel veel valpartijen, botsingen en gestruikel. De 2 juffen waren aan de kant gezellig aan het kletsen en grepen in als het te bont werd op het veld.

Weekendje Paga

Dit weekend naar Paga geweest. Dit stadje ligt vlak aan de grens van Burkina Faso. We zijn dan ook even over de grens geweest en hebben dus even het Ghanese grondgebied verlaten. Dit wel met toestemming van de grenswachters want het is niet vanzelfsprekend dat je zomaar Ghana verlaat zonder paspoort of visum. We werden al teruggestuurd door de grenswachters want we hadden een foto gemaakt over de grens en dat kon toch niet zomaar. In Burkina Faso spreken ze Frans, maar voor de rest zag het er helemaal hetzelfde uit als in Ghana, ma bon, ik kan nu toch zeggen dat ik in twee Afrikaanse landen al ben geweest.

Ook ben ik naar een krokodillenpark geweest waar ik een krokodil kon aaien, een hele tamme weliswaar. Het meer stikte van de krokodillen en overal waar je keek dreven er krokodillen in het water en kropen er krokodillen aan land. Wel echt grappige beesten om te zien lopen over het vaste land en echt gevaarlijk zien ze er niet uit, maar schijn bedriegd!

Dan zijn we naar het voormalig slavenkamp Pikworo geweest. Rond 1850 leidden de handelsroutes van de slavenjagers en –handelaren naar Paga en vanhieruit gingen de slaven te voet zuidwaarts naar de kust waar ze op een schip werden gezet. Ik vond de sfeer in het kamp heel speciaal en de gids vertelde boeiend over hoe de slaven hier bij elkaar geleefd hebben.

De reis heen en terug naar Paga deden we in een trotro en in een taxi, dus het was veel aangenamer reizen da als we met de bus gingen. Het grappige is dat de trotro helemaal vol wordt gestouwd met mensen zodat je niet zomaar kunt uitstappen voor een plaspauze of zo. Een mama had daarom gewoon haar kind via het raam even naar buiten gehesen, het laten plassen en dan heeft iemand het kind weer door het raam terug aangegeven. Zo handig toch! En persoonlijke ruimte kennen ze hier ook niet, iedereen zit zo wat half op elkaars schoot en het is heel normaal dat je tegen elkaar in slaap begint te vallen.

Week 7: 19 tot 25 maart

Voorleesproject

Deze week hebben we voor het derde kleuterklasje en het eerste leerjaar Nandi’s kip voorgelezen. Het is een Afrikaans verhaal over een meisje dat op een dag haar kip Kuku kwijt is. Samen met haar vriendinnetje gaan ze op zoek en komen ze allerlei dieren tegen. Zo komen ze eerst twee vlinders tegen dan drie muizen, … telkens een dier meer, tot ze Kuku terugvinden met tien kleine kuikentjes. Het leuke aan dit boek is dat je de kinderen kunt laten tellen en zo de getallenrij tot en met tien kunt laten inoefenen op een speelse manier. Ook dat het allemaal Afrikaanse dieren zijn en dus herkenbaar is voor de kinderen maakt het extra boeiend voor hen. Ik had het boekje in België geleend van de bib en er een kopie van gemaakt met een Engelse vertaling. Hier hebben we dan alle diertjes in het juiste aantal als poppetjes nagemaakt om het visueler te maken en het tastbaar te maken voor de kinderen om het tellen te oefenen.

Kristof was de verteller, Jennifer was Nandi en ik was Yewande, we hadden de namen in het verhaal veranderd in Jennifer en Esther wat het leuker maakte.

Tijdens het verhaal waren de kinderen heel geboeid en waren ze muisstil. Ze telden mee hoeveel dieren de twee vriendinnen op hun zoektocht telden en ze beantwoorden de vragen goed die Kristof aan hen stelde. Bijvoorbeeld: Wat is de naam van de kip?, Wat zijn dit voor diertjes?, …

Toen Kuku op de laatste pagina gevonden werd juichten de kinderen van de derde kleuterklas spontaan. Ze staken hun armen in de lucht en waren heel blij voor ons dat Kuku terug terecht was. In het eerste leerjaar waren de kinderen ook heel geboeid aan het volgen maar ik vond ze iets minder spontaan dan in de derde kleuterklas. Het was dus weer een geslaagde opvoering en het was fijn dat het verhaal langer dan een kwartier duurde.

Achteraf op de speelplaats kwam er een kleutertje tegen mij zeggen: “You and madame Jennifer were looking for the chicken Kuku and then (klapt in zijn handen) there he was!” En lachend liep hij weg.

Bewegingsles 3: Grote bewegingen

Deze week heb ik ook weer een bewegingsles met de derde kleuterklas gedaan. Deze keer was het de bedoeling dat ze de werkwoorden in het Engels leerden en tegelijkertijd het principe van ‘Schipper mag ik overvaren’ leerden. Ze moesten dus overlopen terwijl ze een bepaalde beweging uitvoerden (hinkelen, lopen, stappen en springen) en ook op tijd stoppen aan de lijn. Niet zo simpel voor hen dus hebben Jennifer en ik dit weer stap voor stap aangeleerd aan de kinderen, eerst de bewegingen en de benamingen ervan duidelijk gemaakt, dan het terrein laten verkennen en dan het eigenlijke spel, zonder tikker weliswaar.

De ene groep kinderen kon het spel al beter dan de andere maar ze hadden weer groot plezier en ze konden zich eens goed uitleven.

Les lezen met de enveloppen

Ik heb allemaal woordkaartjes met een tekening op de achterkant per letter van het alfabet gemaakt en deze in een enveloppe gestoken. Deze enveloppen hangen nu aan een waslijn in de klas van K3 en aan de hand hiervan heb ik een leeslesje gegeven voor heel de klas. De bedoeling was dat de kleuters de Engelse woordjes konden opzeggen aan de hand van de prenten en dat ze de eerste letter fonetisch konden opzeggen en aanduiden. Daarna mocht er iemand het kaartje in het juiste mandje leggen. Ik deed dan een spelletje waarbij er iemand een afbeelding moest uitbeelden en de rest deze dan moest raden. Dit vonden ze ook fijn, al vonden ze het ook moeilijk om zelf creatief te zijn in het uitbeelden. De volgende dag heeft madame Victoria zelf het spel gedaan in de klas omdat ze het zo fijn vond.

Ik heb dan op vrijdag dit nog eens gedaan met andere enveloppen maar op vrijdag zijn de kinderen heel moe en kunnen ze zich moeilijk concentreren. Ik nam het eerste lesuur over van de juf en bracht de enveloppen aan met de letters f, g en e. Eerst heb ik de vorige letters herhaald (wat de juf raar vond). Wat mij opviel was dat vooral de betere leerlingen telkens antwoorden, de rest lag in slaap of was aan het babbelen met zijn of haar buur. Als ik eens iemand anders liet antwoorden en hij of zij het niet wist zei de juf tegen dat kind “You are lazy”. Het laatste halfuur wou ik hen ook laten schrijven in hun schriftjes maar daar was te weinig tijd voor dus konden er telkens maar vier leerlingen aan het bord komen. Jammer dat niet iedereen zo de letters konden oefenen.

Als er trouwens te veel rumoer in de klas was moesten de kinderen hun armen omhoog steken en zo een hele tijd blijven zitten tot de juf zei dat het wel genoeg was. Als de juf weg ging is het voor mij onmogelijk om les te geven omdat de kinderen dan niet meer stil zijn en ook totaal niet luisteren naar wat ik zeg omdat ze het niet verstaan en te moe zijn.

Creative arts

In P2 heb ik creative arts gegeven waarbij de kinderen een eigen windmolentje mochten maken. De bedoeling was dat ze op de blaadjes iets symmetrisch zouden tekenen en deze dan inkleuren. Daarna vouwde ik de blaadjes om op een stokje. Ze mochten achteraf allemaal samen met de windmolentjes over de speelplaats lopen. Dat vonden ze super leuk! Het was fijn om ze zo fier met hun windmolentje naar huis te zien stappen.

Ook in K3 heb ik geholpen bij creative arts. De opdracht was ‘teken een zebra’. De kinderen tekenden de zebra in alle kleuren van de regenboog wat de juf heel amusant vond en ze lachte ook met de tekeningen van de kinderen waar de kinderen bij waren.

Meestal tekenen de kinderen iets na wat de juf op het bord heeft getekend, bijvoorbeeld een bloem of een vlinder, die ze dan exact moeten overnemen in hun schriftje. Hierop krijgen ze dan een score. Sommigen hebben een 10 op 10 anderen zijn gebuisd omdat de tekening niet exact is wat de juf zou willen. Geen wonder dus dat de kinderen in P5 helemaal geen raad weten als ze iets zelf moeten verzinnen op hun blad, tegen dan is hun creativiteit er helemaal uitgewerkt!

Klasovername

In K2 was de juf afwezig en heb ik samen met een andere vrijwilligster de klas proberen over te nemen. Dit ging echt slecht! De kinderen luisteren totaal niet als er geen juf bij is, ze vechten met elkaar en beginnen echt de aap uit te hangen, vreselijk! Uiteindelijk hebben we twee leerlingen van P5 erbij gehaald zodat die de kinderen in toom konden houden en het Engels konden vertalen naar het Dagbanli. Maar ik doe het niet meer zo vlug, een klas overnemen, pfff!

Het compoundleven

Ondertussen heb ik al een weekje in de compound geleefd. Het valt echt heel goed mee. De mensen zijn super vriendelijk en staan direct klaar met het eten, ze halen direct een bank voor je om op te zitten (zij zitten eigenlijk altijd op de grond tijdens het eten) en groeten ons heel enthousiast als we toekomen. De kinderen willen altijd onze fiets wegzetten en ’s avonds spelen we dan samen een spelletje memory. De ouders kunnen amper Engels maar via de kinderen kunnen we wel wat communiceren met elkaar. Douchen lukt ook al steeds beter en vlugger met de emmer, het is wel echt zalig om zo onder de sterrenhemel je te staan wassen, goed fris en donker genoeg voor wat privacy.

Ik slaap elke nacht buiten met een muskietennet boven mijn matras opgehangen aan een wasdraad. Zo is het goed fris en kan je ’s avonds genieten van de sterren en de maan (de maan ziet er trouwens hier anders uit, de halve maan is helemaal gekanteld en ligt met de bolle kant vanonder, ja ik observeer de maan iedere avond en merk de vorderingen naar volle maan goed op!). Af en toe komt er een geit langs die eens naar je kijkt en dan weer dwaas verder loopt. In mijn hut leven er trouwens heel wat dieren: kakkerlakken, hagedissen, spinnen en andere insecten, op dat vlak lig ik toch ook liever buiten.

In de compound zelf komen en gaan er ook mensen heel de dag door. Zowel buren als verkoopstertjes als geiten lopen binnen en buiten. Niemand moet een afspraak maken en niemand die eens zegt ‘Nu past het toch wel even niet hoor’. Toch wel relaxt, zo’n manier van leven.

Op een morgen loopt één van mijn gastbroertjes achter een kippetje aan om hem te vangen, hij zegt tegen ons “must kill him” maar gelukkig doet hij dat niet waar wij juist aan het ontbijten zijn, maar wordt hij ergens verderop gekild buiten ons gehoor en gezichtsveld. Even later vertrekt hij naar school. Nee, tv mis ik hier echt niet.

Week 6: 12 tot 18 maart

Voorleesproject

Deze week hebben we een verhaal voor de jongste kleuters voorbereid. Omdat zij geen Engels kunnen hebben we een heel simpel verhaaltje gemaakt met veel visuele en auditieve elementen erin. Met handpoppen, muziekinstrumentjes en veel bewegingsopdrachtjes waren de kleuters heel geboeid en heel enthousiast, al waren de kleuterjuffen bijna nog enthousiaster. De juffen sprongen, waggelden en klapten als luidste mee, wat best wel grappig was, maar voor hen en de kinderen was het dus een hele geslaagde opvoering. De kleinste kleuters hadden wel wat schrik van de handpoppen, ze deinsden verschrikt achteruit als meneer Krokodil te dicht bij kwam, en zeker de worm die ook echt kan happen brachten sommige kleuters aan het gillen. De juf van de eerste kleuterklas vond dat heel amusant, maar we hebben toch maar voldoende afstand genomen met die handpoppen. Het verhaal was heel simpel maar het was een groot succes, de kleuters deden de bewegingen ook nog verder op de speelplaats.

Bewegingsles 2: Tegenstellingen

Ook deze donderdag heb ik een bewegingsles voorbereid. Deze keer moesten de kinderen de woorden ‘slow/fast' en ‘loud/ quiet' leren. Op de begeleiding van een muziekinstrumentje moesten ze vlug of snel voortbewegen of heel luid of stil zijn. Niet zo makkelijk voor die kinderen, vooral om de juiste bedoeling te begrijpen van het spel. Maar met veel gebaren, voordoen en blijven herhalen lukte het vrij goed. De kinderen deden weer goed mee, al was de juiste benaming van elk soort beweging nog te moeilijk om juist te benoemen, als ze 'traag' moesten antwoorden zeiden ze vaak 'small' enz. Achteraf was één tegenstelling voldoende geweest, zeker bij de zwakkere kleuters. Wat ook heel positief was, was dat als we de dierennamen en de dierenbewegingen van de vorige les herhaalden bijna iedere kleuter zich nog iets herinnerde of soms zelfs alle dieren nog konden opnoemen met hun bewegingen erbij. Ze onthouden het echt veel beter als er iets actief mee wordt gedaan in plaats van dat ze het gewoon nazeggen en achter elkaar opdreunen.

Fietsenmaker

Omdat ik alles met de fiets doe hier in Tamale en de wegen niet bepaald even egaal en glad zijn, moest het er vroeg of laat toch eens van komen, lekke band! En niet zomaar lekke band, zeker drie gaten plus de buitenband was beschadigd. Gelukkig vind je hier om de 50 meter een fietsenmaker die voor een paar cedi's je fiets onmiddellijk repareert. Ik was verrast dat mijn fiets door een jongetje van nog geen tien jaar werd gemaakt. Heel behendig en heel professioneel ging hij te werk en lapte mijn hele band op. Het koste nog geen 2 cedi (bijna 1 euro) en ik kon direct weer vertrekken met mijn fiets. Ja, soms gaan de zaken verrassend snel in Ghana.

Verhuis naar de compound

Dit weekend ben ik verhuisd naar een compound. Een compound is een woonplaats van één moslimman. Rond zijn vierkante hut staan allemaal verschillende ronde hutjes waarin zijn vrouwen en kinderen wonen. Ik ben samen met Jenny in een compound gaan wonen en we hebben elk ons eigen hutje. Wat interessant is is dat onze gastvader een vrij belangrijke chief blijkt te zijn en ook een medicijnman is. Hij kan niet zo goed Engels maar is super vriendelijk en heeft een grappig gezicht. Hij heeft een soort van troon waar hij zo veel mogelijk op gaat zitten om mensen te ontvangen. Naast hem staan er twee grote geweren, voor de sier weliswaar en hij gaat regelmatig naar het bos om planten met bepaalde krachten te gaan zoeken. Een hele speciale meneer dus.

De kinderen daar zijn ook heel vriendelijk en kunnen wel goed Engels, hun taak om ons wegwijs te maken in alle gewoonten en regels van een compound. Want het is er heel primitief, geen douche, geen wc, geen elektriciteit en geen stromend water.

De douche is in de openlucht omringt door lage muurtjes. Met een emmer water was je je dan en hoop je dat er niet iemand plots over het muurtje heen gaat kijken. Ik heb mij 's avonds daar gedoucht toen het al donker was, toch een hele ervaring om je zo onder de sterrenhemel te staan wassen. Voor je grote behoefte ga je naar het bosje een beetje verderop, een kleine boodschap doe je gewoon in de douche. Gouden raad: teenslippers aanhouden tijdens het douchen!

Koken doen ze op kolen op de binnenplaats. We kregen al een lekkere maaltijd voorgeschoteld (met bestek!): yam met een niet te pikkant sausje en een ei. Ook bracht onze gastvader voor ons thee en een zakje met suiker.

Omdat het in de hut 's nachts behoorlijk warm is slapen we gewoon buiten. Matrassen op de binnenkoer en ons muggennet aan de wasdraad: perfect!

Als ik dit 12 weken volhoud kom ik terug thuis in België als een echte wilde!

Week 5: 5 – 11 maart

Deze week is het maar een korte week want het is dinsdag feestdag, Onafhankelijkheidsdag. Ghana is op 6 maart 55 jaar onafhankelijk en dat wordt gevierd. 's Morgens wordt er een grote mars georganiseerd op het plein waarbij het leger, de luchtmacht en verschillende scholen gaan marcheren voor de burgemeester en allerlei belangrijke chiefs. Een hele serieuze bedoening dus.

We zijn vroeg opgestaan om er goed op tijd te zijn, om 7u zou het beginnen, maar natuurlijk begon het bijna 2 uur later pas. De mensen die opgesteld stonden om te gaan marcheren stonden pal in de zon en er vielen een heel deel flauw ,die werden dan afgevoerd op een brancard. Na een hele tijd wachten begon de mars eindelijk. Troepen marcherende mensen kwamen langs allemaal in een ander uniform en heel serieus kijkend, na een tijd hadden de andere vrijwilligers en ik het wel gehad en gingen we iets drinken een beetje verderop. Daar waren wij de attractie en werden we omringd door allemaal kinderen, die om de haverklap weg werden gejaagd door de eigenaar van de bar.

In de Kidz Active School hebben we een derde verhaal voorbereid voor het vijfde leerjaar, de oudste kinderen op school. We hebben het boekje van 'De mooiste vis van de zee' voorbereid. Aan de hand van een filmpje op de computer hebben we het getoond en verteld aan de kinderen. Op zich is dit verhaal voor kleuters bedoeld maar de kinderen waren heel gefascineerd aan het meevolgen en achteraf bij de terugblikvragen konden ze op alle vragen een antwoord geven. Kristof had veel materiaal meegenomen vanuit België over dit verhaal, namelijk een memorie, een zwarte pietenspel en een grote puzzel. Deze gingen we in de klas in kleine groepjes aanbieden samen met een knutselactiviteit. De kinderen waren super enthousiast! Ook al waren het spelletjes die wij in de kleuterklas zouden aanbieden, voor hen was het helemaal nieuw en dus heel boeiend.

De volgende dag waren ze nog over 'The Rainbow Fish' aan het praten.

De kinderen kunnen wel niet goed tegen hun verlies, wat voor veel geruzie en discussies zorgde in het Dagbani, vooral de meisjes waren heel heftig! Maar ze hadden er enorm plezier aan en dat is het voornaamste.

Bewegingsles

Ook heb ik samen met Jennifer weer een bewegingsles gegeven in de derde kleuterklas. Aangezien ze niet veel sport krijgen is dit voor hen helemaal nieuw en heel erg leuk. We nemen telkens groepjes van tien uit de klas om de regels deftig te kunnen aanleren. Het spel ging als volgt: de kinderen moeten de dieren van de jungle nabootsen en zo onder de mangoboom bewegen. Als ik een ander e prent van een dier omhoog hield moesten ze vlug veranderen van beweging. Tegen het einde moesten ze op een geluidsignaal stoppen en muisstil gaan staan.

Eerst leerden we hen de juiste Engelse benamingen voor alle dieren en vervolgens de juiste beweging die erbij hoorde. Een heel simpele les maar toch ook heel moeilijk voor hen! Eerst en vooral kunnen ze zo moeilijk Engels en worden ze heel vlug afgeleid door omringende omstandigheden zoals andere kinderen die plots uit hun klas zijn en staan te kijken naar hen, een ruzie, enzo. Maar al bij al was het heel geslaagd en konden de kinderen de dierenbenamingen beter onthouden aan de hand van de bewegingen en de prenten. Een geslaagde bewegingsles gecombineerd met Engelse initiatie!

Wa

Dit weekend gaan we naar Wa om nijlpaarden te gaan spotten en in een boomhut te gaan slapen. Om daar te geraken moeten we weer een bus nemen zoals naar Mole, maar dan nog verder. Om de bustickets te kopen moet je 's morgens om vier uur aan de busloketten gaan wachten om een kaartje te kunnen bemachtigen. Jennifer ging dit samen met Roy doen maar zij moesten meer dan 2 uur wachten op de ticketverkoper. En wat bleek? Hij verkocht maar één ticket per persoon dus moesten we onze trip een dag uitstellen zodat we allemaal samen vrijdagnacht naar de busloketten konden gaan voor een ticket. Ik dus samen met Danae, die dicht bij mij woont, om kwart over drie 's nachts door Tamale gefietst, Kristof, Corine en Tamara onderweg opgepikt, tot aan de busloketten in de stad. Ook een belevenis trouwens om zo midden in de nacht te fietsen in Ghana. Geen verkeer en enkel wat straathonden, die met wat verbeelding op hyena's lijken, en veel mensen die gewoon buiten op een bank liggen te slapen.

Na een goed uur te hebben gewacht bij de busloketten komt de verkoper van de ticketen er aan, en je raadt het nooit, hij is zijn sleutel vergeten! Hij kan dus niet in het loket geraken voor de tickets. Na onze namen op een papier te hebben geschreven met een nummertje ervoor (de zitplaatsen) stuurt hij ons weg en zegt dat we de tickets in de namiddag kunnen ophalen. Oké, in de namiddag (verrassend snel) zijn we dan toch in ons bezit van de tickets naar Wa.

De volgende morgen sta ik weer vroeg op om de bus te halen om half vijf. Tegen 6u00 vertrok de bus. Het gangpad van de bus werd volgestouwd met dozen vol met stereo-installaties. Wij die helemaal vanachter zaten konden dus onmogelijk nog 'op een normale manier' uit de bus, wat niet nodig blijkt voor de komende vijf uur, tot aan onze eerste pauze. Voor onze pauze werd de bus tegen gehouden aan een bareel door de politie. Na meer dan een uur telefoontjes, in- en uit de bus zijn gestapt heeft de politie alle dozen met de stereo-installaties in beslag genomen. Blijkt dat deze illegaal door het land werden vervoerd. Deze politiecontroles staan er om dievenbendes op te kunnen pakken die langs de weg reizigers overvallen. Blijkbaar is dit toch een probleem hier in Ghana en komt het regelmatig voor dat een bus wordt tegengehouden door zo'n bende en al de inzittenden hun bezittingen moeten afgeven.

Na een busrit van meer dan 8 uur, een hele hobbelige weg met onmenselijk hoge verkeersdrempels, komen we aan in Wa. Onderweg zijn we aan de praat geraakt met een Ghanees op de bus. Hij heeft ons in Wa geholpen om de juiste trotro te vinden en ging zondagmorgen onze terugreistickets kopen. Zo maar, helemaal voor niets en voor vreemden gaat hij twee dagen om 4 uur 's nachts daar staan voor ons, eerst voor de tickets en dan om deze aan ons te geven op maandagmorgen. Ja, de vriendelijkheid en behulpzaamheid is hier heel opmerkelijk in Ghana!

In WA moesten we nog eens drie uur lang rijden met de trotro. Door het Afrikaanse primitieve land reden we richting Wechiau. Het was heel boeiend om de voorbijvliegende taferelen te zien tijdens de rit. De kinderen van de hutjes waar we voorbij reden kwamen enthousiast naar buiten om ons uit te zwaaien. Ook zaten er twee van ons op het dak van de trotro, wat voor de plaatselijke bevolking enorme speciaal was om te zien. Zelfs de volwassenen wezen ons na en lachten er hartelijk om.

In Wechiau hebben we wat eten ingekocht en zijn dan met een soort van jeep naar onze verblijfplaats gereden. Deze rit duurde ongeveer een goed uur en we komen uiteindelijk aan om 18u. Op onze overnachtingplaats was er geen stromend water of elektriciteit. Koken deden we op houtskolen (noedels!) en wassen deden we ons niet. Gewoon met onze kleren aan op een matras op het dak van het gebouw. Ze hadden wel een muskietennet over onze matrassen gespannen. Wel één vol gaten, maar het was wel een muskietennet dus ik heel blij.

Tot mijn verbazing werd ik om 1u00 wakker van de kou! Het was verschrikkelijk hard afgekoeld en iedereen lag te bibberen in zijn bed. Omdat het overdag zo warm was en het in Tamale ook niet echt afkoelt ‘ s nachts, hadden we ons hierop totaal niet voorzien.

Zondag zijn we heel vroeg opgestaan om op riviersafari te gaan om de nijlpaarden te gaan spotten. Na meer dan een uur varen eindelijk toch zeven nijlpaarden in het water gezien. Echt wel grote beesten, en ze briesen echt zoals paarden.

In de namiddag zijn we naar de boomhut verhuist. Met onze bagage en al in een bootje en na een klein uurtje afgezet in 'the middle of nowhere', aan onze boomhut. De kanovaarders gingen terug weg en daar stonden we, geen bereik met onze gsm's, we zaten op het netwerk van Burkina Faso, en geen menselijke ziel in de verte te bespeuren. Op de junglegeluiden na was het er helemaal verlaten. Wel had je een mooi uitzicht op de rivier en af en toe hoorde je een nijlpaard in de verte roepen. Twee van ons gingen even een wandelingetje doen maar kwamen al snel weer terug omdat ze de voetsporen van nijlpaarden hadden gezien. Die beesten wil je toch liever niet tegen het lijf lopen als je weet dat zij de meeste menselijke slachtoffers maken onder de wilde dieren in Afrika.

Wij onze wekker om 2uur ‘s nachts gezet in de hoop dat de trotro ons op tijd zou afhalen om ons terug naar het busstation in Wa te brengen. Maar natuurlijk is er om twee uur geen trotro te bespeuren in de verre omtrek van onze boomhut. Wij dus maar terug gaan slapen (weer bitter koud!). Plots word ik wakker van een gebrom. Als ik mijn ogen open zie ik vanuit de verte twee koplampen opdoemen, de trotro! Wij springen uit ons bed en beginnen onze spullen in te pakken. Het is 4 uur en om 5u zou onze bus vertrekken in Wa naar Tamale. Wij melden aan onze chauffeur dat de bus om 5uur vertrekt en hij zegt: 'Not always.' Met die 'geruststellende' gedachte vertrekken we richting Wa.

En tegen half zes zijn we bij het busstation en staat de bus er nog! Voor één keer toch blij met de Ghanese uurregelingen. En onze lieve vriend van de heenweg heeft vier bustickets kunnen regelen. Vier? Oei, we zijn met zes! Twee moeten, na lang wachten en discussiëren met de buschauffeur rechtstaan tijdens de busrit. De bus wordt ook letterlijk weer volgestouwd met mensen. Je kan je voeten amper plat op de grond zetten. De Afrikaanse mensen staan kaarsrecht tijdens de hele rit, terwijl wij ons om de twee minuten in een andere, betere houding proberen te wringen. Ja, die blanken zijn ook niets gewoon, zie je ze denken.

Na 8 uur busrijden, afwisselend recht te hebben gestaan, terug in Tamale.

Na bijna drie dagen je niet te hebben gewassen, te hebben gezweet en vol stof te zitten, doet een bucketshower ongelofelijk deugd! Ik voelde mij na al mijn vuillagen te hebben verwijderd als herboren! Al bij al waren de zeven nijlpaarden dit hele avontuur wel waard. En zo heb ik ook het echt Afrika weer voor een stukje leren kennen.

Week 4: 27 – 4 maart

Deze week heb ik weer heel wat gedaan op de Kidz Active school. Ik heb weer bijlessen gegeven en ook een turnles waarbij de kinderen de dieren moesten nabootsen. Ik vond het leuk om te zien dat ze hierdoor de dierenbenamingen beter konden onthouden in het Engels. Op het einde deden ze de giraf, de olifant, de krokodil, de slang, de aap en de giraf na.

Ook hebben we samen weer een verhaal voorbereid voor de oudere kinderen. Ook hier is het Engels niet goed, maar de kinderen kunnen al wat meer begrijpen. Toch is het moeilijk om een verhaal op hun niveau te brengen en toch zo simpel te houden dat ze het echt goed begrijpen. We hebben gekozen voor het verhaal 'The big Orange spot'. We lezen het voor aan de hand van een poppenspel gemaakt uit papier. De bedoeling is dat de kinderen na het verhaal een tekening maken van het huis van hun dromen, bijvoorbeeld een huis met bloemen, lekker fruit of in hun lievelingskleur. Ik merkte dat de kinderen het vooral moeilijk vonden om zo vrij te mogen tekenen. Normaal gezien moeten ze iets overtekenen van het bord (= creative art) maar nu moesten ze uit hun hoofd zelf iets verzinnen wat ze op hun huis zouden tekenen. Ik liep rond en merkte dat ze heel veel aan het gommen waren en met een latje een perfect huis aan het tekenen waren. Ik vroeg dan waar zij van hielden, van bloemen? Of van bananen? Toen begonnen ze vaak bananen of bloemen te tekenen op hun huis. Anderen tekenden de vlag van Ghana op hun huis en veel kinderen deden dit dan na. Er waren wel kinderen die zelf iets tekenden uit hun hoofd, zoals speelgoed, een fiets, een auto, ... één iemand tekende allemaal geweren op zijn huis en zei 'I like guns'. We hebben alle tekeningen opgehangen aan een wasdraad in de klas. Het fleurde het lokaal helemaal op.

Op school mag er niet geslagen worden, wat in Ghana een uitzondering is want hier is het nog heel normaal dat je de kinderen slaat. De kinderen onderling slaan elkaar ook de hele dag door, ook in mijn gastgezin. Op school gebruiken de leerkrachten een 'cane', een tak zonder blaren. Ze gebruiken ze zogezegd niet maar toch wordt er geslagen, ondanks het verbod. Als we dit zouden merken moeten we dit melden aan de organisatie, maar de leerkrachten doen het in het geniep toch. Op een bepaald moment kwamen er twee kinderen van het schoolterrein gelopen om nieuwe takken te gaan halen. Ze trokken er drie van een boom en haalden er de blaren vanaf, toen gingen ze weer naar de klas.

De kinderen leren hier van jongs af aan te vechten voor hun leven. Ze leren dat ze moeten knokken willen ze zelf iets krijgen, al gaat het om eten, speelgoed of aandacht van een volwassene. Deze mentaliteit zit er helemaal ingebakken en wordt door de leerkrachten gestimuleerd doordat ze de 'losers' en de 'winners' aan te duiden in hun klas.

Zoals bij ons de regel geldt dat jongens geen meisjes slaan, slaan hier de jongens de meisjes constant. Soms gewoon uit het niets. Een harde wereld voor de meisjes hier!

De binnenmarkt

Ik ben naar de binnenmarkt geweest om stofjes te gaan kopen. Dat is een hele belevenis want als je onze markt al druk vindt wat moet je dan niet van deze hier vinden! Het doet me zo denken aan de markt in de Disneyfilm Aladin. Iedereen roept dat je iets bij hem/haar moet kopen, de standjes staan heel dicht op elkaar en er worden over de smalle weggetjes allemaal koopwaar af- en aangevoerd. Bijna alles is er te verkrijgen, voeding, nephaar, stoffen, teenslippers, ...

Ik heb er een stuk stof gekocht om er een broek of een rok van te laten maken. Ze hebben hier hele mooie stoffen in allerlei kleuren en motieven. Ghana is toch wel om hun mooie stoffen en kleren befaamd.

De was

De handwas hier is een hele opgave voor mij. Vaak komt het gastzusje of het buurmeisje mij helpen als ze mij zien klungelen. Zij doen het heel behendig en heel vlug, en er zit geen vlekje meer op! Mijn handen liggen al open nu 4 stuks, zij gaan door tot het einde. Ik zit ook op een krukje voor de emmers met water, maar zij doen alles rechtstaand en voorover gebogen. Ze zijn hier heel lenig, want moest ik zo 10 minuten staan, ik zou niet meer echt geraken van de rugpijn.

Ik vroeg ook eerst of ze niet liever zaten dan zo recht te staan, maar ik kreeg te horen dat zitten voor 'lazy people' was.

Internet

Ik heb nu ook internet aangeschaft via een stick. Nu kan ik thuis of op het kantoor ook op het internet wat handig is om voor school te werken. Maar het gaat nog steeds verschrikkelijk traag! Op het internetcafé betaal je per uur en kun je soms amper iets gedaan krijgen omdat het internet zo traag gaat of omdat de site ineens uitvalt. Heel vervelend. Thuis op het internet zitten verloopt al makkelijker, maar het is en blijft Afrika. De elektriciteit valt regelmatig uit en aangezien mijn laptop amper functioneert op de batterij is dit niet zo handig. Onlangs begon mijn laptop ook te flippen van de warmte, het scherm werd helemaal wazig en ik kon niets meer lezen of typen. Gelukkig ging het weer over, maar het was toch even paniek. Ik hoop dat mijn laptop het nog 4 maand volhoudt, want op het internetcafé krijg je moeilijk iets gedaan.

Het kleine geitje

Er is bij mij thuis een geitje geboren! De mama is gestorven dus het moet groot worden met de fles. Het is echt een mini-geitje, zo klein als een poes (en dan nog een kleine poes). Het is heel aanhankelijk, zeker aan Fatima, die voor het geitje zorgt. Het mekkert telkens als ze voorbij komt. Ik vroeg onlangs hoe het geitje noemde en na eventjes nadenken zei ze 'Her name is Esther'. Woehoew, er is een geit in Ghana die naar mij genoemd is!

Fatima is trouwens een meisje, 8 jaar, dat hier woont omdat haar ouders niet genoeg geld hebben om voor haar te zorgen en haar naar school te laten gaan. Ze gaat af en toe naar haar familie maar enkel om de zoveel maanden. Hard leven voor haar! Maar dit gebeurd heel veel in Ghana dat er kinderen vanuit de vergelegen dorpen in de stad door een welgesteld gezin worden opgevangen.

Week 3: 20 – 26 februari

In de Kidz Active School ben ik nog steeds bezig met het geven van bijlessen. Het leuke is dat ik toch al wat vooruitgang zie bij verschillende kinderen. Je moet heel veel geduld hebben en je niet te gauw laten frustreren want anders kom je nergens, dat heb ik al door.

We zijn ook gestart met ons voorleesproject. We hebben het verhaal 'Monkey sees monkey does' uitgewerkt als toneeltje voor de laatste kleuterklas en het eerste leerjaar. De kinderen vonden het echt geweldig, zeker toen Jennifer en ik als twee gekke apen binnen gesprongen kwamen. Sommige kinderen hadden ook wel wat schrik en kropen wat meer naar achter. Daarna speelden de kinderen voor de rest van de dag aap en lachten ze steeds als we voorbij kwamen. Of ze echt iets van het verhaal begrepen hebben weten we niet maar alleszins is het woordje 'monkey' toch blijven hangen!

In mijn gastgezin help ik mijn gastzusje Rafia (12 jaar) met de afwas. Rafia moet al het huishoudelijk werk doen en is heel blij met wat gezelschap. Ze vroeg of ik een verhaal van België kon vertellen. Ik heb eens nagedacht en uiteindelijk heb ik de wolf en de 7 geitjes verteld. Ze vond het echt heel grappig maar vooral omdat het zo vreemd voor haar was denk ik, sprekende geiten, een wolf die de geitjes in één hap opeet enz.

Ondertussen leer ik haar wat Nederlands en zij leert me wat Dagbani. Echt een moeilijke taal hoor, ik kan amper de woorden uitspreken die ze zegt, tot grote hilariteit bij de rest van de familie.

Deze week zijn we ook in de lodge van Vrijwillig Wereldwijd gaan eten. Dat was echt super lekker en heel erg ontspannend. Ik had toch wel even een vakantiegevoel. We hebben gefrituurde banaan en yam gegeten en heerlijke salade en nog veel meer. Verhongeren doe ik hier niet, in tegendeel, ik eet hier meer dan thuis.

In het weekend zijn we naar park Mole geweest om olifanten te gaan zien en andere wilde beesten. Om half twee in de namiddag ging de bus vertrekken vrijdag maar uiteindelijk werd het kwart voor vier! Het wachten hier is soms echt wel vervelend. Maar de busrit was ook een hele belevenis. Ik had gelukkig een zitplaats maar bij elke stopplaats kwamen er meer en meer mensen opstappen en ja, die moesten allemaal in het gangpad opgepropt staan. En dat voor bijna 8 uur lang! De weg was heel hobbelig en we werden dus goed door elkaar gerammeld. Best wel een ervaring zo'n Afrikaanse bus nemen en ook een heel avontuur! De buschauffeur was een hele strenge en na iedere stopplaats moest je je busticket terug laten zien. Als er mensen niet luisterden of op de verkeerde plaats stonden schreeuwde hij: 'Listen to me, do wat I say, I'm not a monkey!' Op zich wel erg voor die mensen die werden afgejakkerd maar ik zag er toch ook de humor in, een echt karikatuur was die man.

Aangekomen in Mole kregen we een kamer die echt wel luxueus was tegenover mijn kamer in mijn gastgezin. Ook een douche, wat was dat lang geleden zeg!

De volgende morgen zijn we vroeg opgestaan om een voetsafari te gaan doen. We hebben veel planten en bomen gezien, apen en antilopen. Maar geen olifant! Na twee uur wandelen in de brandende zon kwamen we terug bij het hotel. Na ons ontbijt kwam de gids ons vertellen dat er olifanten gespot waren, wij dus mee terug naar beneden en na een weer een wandeling van een uur zagen we de olifant bij het water. Ik had nu wel al eens een olifant gezien in de dierentuin maar het is nog helemaal anders om die in de vrije natuur te zien. Echt heel mooi! Hij was zich aan het wassen in de vijver en kwam heel dichtbij.

In de namiddag zijn we naar Larabanga geweest om de oudste moskee van Ghana te bekijken en om een traditioneel dorpje te gaan bezoeken. Het dorpje was heel mooi, maar ook heel arm. Het plaatselijke schooltje telde per klas zeker 70 leerlingen. Ook was er maar één waterkraantje waar de mensen hun drinkwater konden gaan halen, voor sommigen was het een hele voettocht om daar te geraken. Tijdens onze wandeling klampte er kleine kindjes ons aan en liepen vrolijk met ons de hele weg mee. Ongelofelijk hoeveel plezier ze maakten met elkaar gewoon omdat ze het fantastisch vonden dat er blanken in hun dorpje rondliepen.

Op zondag zijn we 's morgens op jeepsafari geweest, wat echt niet veel voorstelde want we hebben nog minder beesten gezien dan tijdens de voetsafari. Wel hebben we een hele grote arend gezien die op een boomtak uitrustte.

In de namiddag zijn we een kanotocht gaan doen tussen de bomen door.

Tijdens de taxirit zat ik heen en terug naast het open raam zat en al het oranje stof van de weg waaide in mijn gezicht. Toen ik uitstapte zag ik helemaal oranje! Vlug onder de douche en dan in het zwembad springen, maar zelfs daarna zag mijn witte handdoek nog rood!

Het eten was heel erg lekker in Mole, fritjes en macaroni met kaassaus. Vanaf het zwembad kon je in de verte olifanten zien, maar je moest goed opletten dat de apen (bavianen) niets van je bord stalen tijdens het eten! Ze zijn razendsnel en heel behendig, bij één gast had er een aap zijn gsm gepakt, maar gelukkig liet hij deze vallen toen hij merkte dat je die niet kunt eten.

Zondagnacht zijn we om vier uur 's nachts terug met de bus naar huis gereden. Deze rit verliep weer zoals op de heenreis, opgepropt en hobbelig, maar ik heb toch meer dan de helft van de tijd kunnen slapen, zalig!

Week 2: 14 februari – 19 februari

Tijdens de eerste week in de Kidz Active School heb ik mij bezig gehouden met het afleggen van testjes in de derde kleuterklas om te zien hoe hoog het niveau ligt en welke kinderen er zwakker of sterker zijn in de klas. Aangezien de kleuters tegen het einde van het schooljaar de letters moeten kunnen herkennen en opschrijven heb ik hier extra aandacht aan besteed. Conclusie was dat er een heel groot niveau verschil zit in de klas. Er zijn kleuters die alle letters al kunnen lezen, maar er zijn kleuters die echt niets herkennen, al heb je het antwoord twee seconden eerder al eens gezegd. De kennis van het Engels is ook heel erg verschillend. Sommigen verstaan mij heel goed en kunnen de instructies uitvoeren die ik geef, anderen begrijpen amper iets en zeggen mij gewoon na. Het is hier de gewoonte dat de kinderen de juf altijd nazeggen klassikaal. De kinderen zijn het niet gewoon om in kleine groep of als individu te worden aangesproken en dat is even wennen voor hen tijdens mijn lesjes.

Aan de hand van tekeningen, boekjes en simpele spelletjes geef ik ze Engelse taalinitiatie. Ik hou een lijst bij van de kinderen en noteer zo goed mogelijk de prestaties van ieder kind. Ik hoop dat ik op het einde van mijn verblijf hier een vooruitgang kan zien bij de meeste kinderen!

Ik heb deze week in alle kleuterklasjes en het eerste leerjaar geobserveerd hoe de juffen lesgeven.

Bij de allerkleinsten (ook een madame Esther!) werd er veel gezongen. De juf zong Engelse liedjes en zei Engelse rijmpjes op. De kindjes (2 tot 3 jaar) zeiden het zo goed mogelijk na wat erg schattig was want het klonk allesbehalve als Engels. De allerkleinsten mochten op de mat spelen en de groteren kregen aan de tafeltjes elk vijf legoblokjes waarmee ze konden bouwen. Op een bepaald moment ging de juf met de kindjes naar buiten en wees met haar stok allerlei dingen aan op de speelplaats waarbij ze de Engelse benaming gaf, bv: 'mangotree', wat de kindjes vervolgens weer samen herhaalden.

Alle kindjes zijn zindelijk, er gebeuren geen ongelukjes. De kindjes gaan naar buiten bij de toiletten hun behoeften doen, ze lopen zo uit de klas, handig voor de juf. Als de juf moe is legt ze zichzelf neer op een mat en gaat een beetje slapen, de kinderen spelen verder of maken ruzie met elkaar.

In de tweede kleuterklas, bij madame Amina, zaten de kinderen op bankjes. Er waren ook wel ronde tafeltjes maar er zijn te weinig stoelen om er al de kinderen aan de laten zitten. Hier werd er klassikaal lesgegeven en leerden de kinderen het alfabet opzeggen. Ook werden er wat Engelse liedjes gezongen, waaronder de godsdienstliedjes ('Jezus is my best friend'). Niet elk kind heeft een schriftje dus niet iedereen kon meedoen bij de schrijfles, dat is echt wel jammer want zo krijgen ze gewoon geen kans om te oefenen en geraken ze achterop. Deze kinderen vervelen zich ook in de klas en hangen maar wat rond.

In de derde kleuterklas, bij madame Victoria, zitten de kinderen ook op bankjes en leren ze de letters lezen en schrijven en worden er verhalen voorgelezen. Die verhalen zijn ook in het Engels maar worden vertaald naar het Dagbani zodat ze toch kunnen volgen. Madame Victoria is trouwens zwanger en gaat bevallen over twee maanden. Ik vraag me af of ze niet eerder gaat bevallen want haar buik is echt al enorm!

Omdat de overgang van het derde kleuterklasje naar het eerste leerjaar erg belangrijk is en er in de derde kleuterklas een basis wordt gelegd voor het leren lezen ga ik mij vooral op deze klas focussen.

De medestudenten van lager onderwijs gaan vooral in het eerste leerjaar lesgeven om de kinderen en de juf zelf ook te leren 'hakken' en 'plakken' en de letters en klanken fonetisch aan te leren aan de kinderen. De juf van het eerste leerjaar heeft haar baby van een aantal maanden mee in de klas en tijdens het lesgeven geeft ze het de borst of legt ze het te slapen vooraan op een matje. Een crèche is dus niet nodig hier.

Wat leuk is 's morgens is het ochtendritueel. Als de taxi ons op tijd komt ophalen maken we het mee, wat nog maar twee keer het geval was. Bij het ochtendritueel vormen alle klassen een rij en zingen ze het Ghanese volkslied. Als er kinderen te laat komen en tijdens het lied toekomen moeten ze ter plaatste stil blijven staan en niet meer bewegen tot het volkslied uit is. Dan zingen ze nog een lied waarbij de laatkomers zich bij de rijen mogen aansluiten. Dan slaan er twee kinderen de maat op twee trommels en marcheren alle klassen mooi in een rij naar hun klas, de discipline zit er in!
Kristof heeft een poging gedaan om dit ochtendritueel te filmen maar vanaf dat de kinderen een camera zien zijn ze helemaal door het dolle heen. Dan gaan ze zot doen en willen ze allemaal op de foto staan. Wel vervelend als je hun gewone manier van doen wil vastleggen.

Onweer in Ghana

Op een avond werd het ineens heel erg donker en begon het verschrikkelijk hard te waaien! Ik moest nog naar huis met de fiets en dat was een hele beproeving. Niet alleen werd het plots heel erg donker, ook waaide al het stof omhoog en moest je extra goed uitkijken met de fiets, want iedereen reed als gekken naar huis. Tegen dat ik thuis aankwam vielen er dikke regendruppels naar beneden. Oef! Juist op tijd binnen want twee minuten later volgde er een plensbui die drie uur duurde. Bakken water vielen uit de lucht en ook zag je heel de tijd lichtflitsen aan de hemel. Wel een mooi schouwspel dat ongeveer drie uur duurde.

Maandag 13 februari: Kidz Active School

Vandaag ben ik voor de eerste keer naar de Kidz Active school geweest. De vrijwilligers werden allemaal opgehaald met een taxi. De taxi kwam te laat dus waren wij ook te laat op de school.

Eerst werden we rondgeleid door Sylvester. In elke klas stonden de kinderen recht als we binnen kwamen en zeiden ze samen: 'Goodmorning' , wij 'Goodmorning children, how are you', kinderen: 'We are fine, thank you, and you?' Wij: 'We are fine please sit down.' Kinderen: Thank you!'

Ik was verrast om te zien dat ze toch wel wat didactische materialen in het materiaalkot hadden. Spelletjes, knutselgerief, rekenboken, ... Allemaal bijna meegebracht door vrijwilligers. Maar het wordt amper gebruikt door de leerkrachten omdat ze er niet weten wat ze ermee moeten doen.

Dan heb ik wat klasjes geobserveerd. Ik ging eerst naar het derde kleuterklasje, daar deden ze 'hoekenwerk'. De bankjes stonden in groepjes bij elkaar en elk groepje kreeg een werkblaadje dat ze samen moesten maken. Wel wat saai en na meer dan een uur mochten de kinderen dan buiten spelen. We deelden ballen en springtouwen uit wat een heel geduw en getrek veroorzaakte. De sterksten gingen er uiteindelijk mee weg. Één klein kindje straalde toen ik hem een bal gaf en zoef! Hij rende heel erg snel weg van de grote groep kinderen met de bal stevig in zijn handen geklemd.

De EHBO-kit is hier een beetje pover. Aangezien er veel kinderen met open wondjes zijn is het wel belangrijk om deze kist in orde te brengen. Na wat observeren merkte ik dat de hele de school een foute didactiek heeft. De kinderen leren veel te vroeg lezen en schrijven, kunnen perfect het alfabet opzeggen maar een simpel woordje herkennen ze niet. Ze kunnen alles spellen maar geen letters aan elkaar plakken. Het probleem is dat er zoveel niveauverschil binnen een klas is. Als de kinderen iets niet weten of kunnen zegt de leerkracht: 'You lazy child!'

Het wordt een hele uitdaging om hier de komende vijf maanden iets deftig te realiseren voor de school.

Tijdens de pauze krijgen de kinderen een maaltijd. Ook is er heel de dag water voorzien en kunnen ze hun handen wassen. Het eetmoment verloopt hier niet zoals thuis waar je de kinderen moet aanmoedigen om verder te eten. Hier eten ze alles op, tot op wat de ander op de grond laat vallen! En de restjes die op de grond en tafels liggen worden door de geiten opgegeten, soort van natuurlijke stofzuigers. Op de speelplaats lopen er kippen en geiten rond, heel normaal.

Al bij al was het een hele leuke dag op het schooltje, de kinderen zijn heel lief en de leerkrachten zijn vriendelijk. Ik ga de komende weken vooral in het derde kleuterklasje staan bij madame Victoria.